ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ ΠΑΛΙ
Στην Ελένη
Όταν τη νύχτα κατεβαίνει η δροσιά της χάρης
απ’τα ρυάκια του φαλακρού Παλαμηδιού
και ζητάω μάρτυρα της απρόσμενης ειρήνης
ψάχνω ν’ απιθώσω τα μάτια μου στη μνήμη σου.
Και συ έρχεσαι σιωπηλή κι αμφίβολη
με το λίκνισμα των είκοσι χρόνων σου
βλέπεις τα χαρτιά και τη φτώχεια μου
και φεύγεις πάλι
ανυποψίαστη για τη φωτιά μου.
ΠΥΡΚΑΓΙΑ
Έλεγα θάναι φωτάκι καθημερινών ελπίδων
ίσως μια λυχνία με λάδι προσμονής
που σιγοκαίει για διαβάτες που κουτσαίνουν
στον εσπερινό της επιστροφής.
Και βρήκα μια φωτιά που κατέκαψε
την καλαμιά της μοναξιάς μου
μια νύχτα που ψυχορραγούσαν οι δαίμονες
στιγμή με στιγμή, βλέμμα με βλέμμα
μειδίαμα με μειδίαμα καθώς τα χέρια σφίγγονταν
για να ξεγεννήσει το σκοτάδι τον καημό
που φύτεψε ο Κύριος
στα οστράκινα σκεύη μας.
ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑ
Ανία, κοσμικότητα ή δέος
και ο Θεός
απών ή νυσταλέος.
ΔΙΑΦΟΡΑ
Συναγωνίζεσαι τα τζιτζίκια του Ιούλη
μ’ ένα τρανζίστορ στο χέρι•
τραγουδάτε φωνάζοντας εσύ – βοήθεια
εκείνα – χαίρετε.
ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΗΣ
Μακάριος
ότι δεν υποψιάστηκες
την πονηριά των λέξεων.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ
Τα χρόνια της σιωπής
δεν μέτραγα τ’ άστρα•
μάζευα τα κομμάτια της ψυχής μου.
[Από το Λυρικό Ημερολόγιο, Αργολική Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού, Άργος 22014.]
