Παραπετάσματα
Η γυμνή σάρκα
κάθε που γεννιέται,
σταυρώνεται.
Η ίδια ιερή κι έρημη χώρα
σε συνεχή επανάληψη
πειραματικών αποτελεσμάτων.
Κέντρο της
ο πανοπτικός φάρος.
Στο βυθό του κρύβει κλειδιά
και στη στεριά σεντούκια με χειρόγραφα.
Χάρτινος πύργος ελέγχου θέσης
παλιών και νέων σιδηρών ορίων.
Κοσμόπολη
Η λάσπη του χειμώνα καταφύγιο
και τα παπούτσια λάστιχα στο δρόμο.
Αναμνήσεις σε σβηστά τσιγάρα.
Σύννεφα.
Σκόνη.
Βρώμικες ανάσες.
Σκιάχτρα – προστάτες
των μεγαλουπόλεων,
της μεγάλης ζωής,
του φωτός.
*
Φτύνω στα μούτρα την τηλεόραση
και συνεχίζω να κοιμάμαι.
Στον καναπέ δεν κινδυνεύω.
Οι σφαίρες απ’ τα τζάμια
θα με βρουν στο κεφάλι
κι εγώ θα συνεχίσω να κοιμάμαι.
Τι άνετος που είναι ο καναπές!
[Οι φωτογραφίες είναι της Brooke Didonato.]
