Παραχωρώ τον εαυτό μου στα πλάσματα του ανέμου
Αντί να λουστράρω φτηνές κορνίζες
Με αίμα
Βλέπω ασπρόμαυρα όνειρα
Αναμαλλιασμένους θάμνους
Παίζουν μπλε ορατόρια σε μι
Άριες για σόλο φωνές
Κατά κανόνα δραματικές
Μόλις ξεκίνησε ο χορός της αρχαίας τραγωδίας
Εσύ λείπεις αποβραδίς
Σε βάρος της ποίησης
Και της μουσικής των σωμάτων
Το δικό μου δέρμα είναι τυπωμένο
Με μικρές κόκκινες πλεξούδες ιδρώτα
Ενδιάμεσα των γραμμών
Από λέξεις που δεν τα κατάφεραν
Να εξεγερθούν με κάλλος
Εξακολουθώ να αγαπάω τον Lou Reed
Αν σε κοιτάξω ξανά στα μάτια
Μπορεί το λιμπρέτο να μείνει κενό
Γι’ αυτό λέω να πάω καλύτερα
Μια τελευταία βόλτα
Με τα φαντάσματα των απογόνων
Στο ξενοδοχείο των νεκρών εαυτών σου
Θα σε βρω εκεί
Σκαρφαλωμένη στις κουίντες
Με κουλουριασμένα τα χέρια
Στα γόνατα των ποδιών σου
Τυφλή σαν τον Οιδίποδα
Από τα χρόνια της ζέστης
Πνιγμένη απ’ την ορχήστρα
Του δέους
Και θα σε βρίσω
Με όλες τις φωνές των εγχόρδων
Να γεμίσεις από αληθινούς ήχους
Πανσέληνου
Μήπως και καταφέρεις τελικά να σωθείς
Τελευταία στιγμή
Και περάσεις κι εσύ με κόκκινο
Μια άνοιξη
Χωρίς φώτα
Τα φαντάσματα είναι ξέρεις πιο ανθεκτικά
Στις κουκούλες
Γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν
Εκτός από αποκάλυψη
Αλλά όπως συμβαίνει συνήθως στις ταινίες
Στο τέλος πάντα
Περισσεύουν γράμματα
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Álvaro Vegazo. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
