frear

Τρία ποιήματα – του Γιώργου Καρτάκη

Μήνιν άειδε

Είναι ο θυμός που με κρατάει ζωντανό.
Και κάτω απ’ το θυμό
ελπίζω,
το χέρι του Θεού.
Γιατί οι άνθρωποι κιοτεύουν
την πιο ακατάλληλη ώρα,
καμώνονται πως πίνουν καφέ αμέριμνοι
στο μπαλκόνι,
θυμούνται τα λουλούδια τους,
θυμάρια – αναθυμήματα,
κοιτάζουν αφηρημένοι τον ορίζοντα.

Την τάφρο από κάτω τους
τη λογαριάζουν αρχαιολογία·
το απλανές βλέμμα, πολιτισμό.

Ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσον;

Είναι αυτό το μυστήριο η ποίηση
που κάνει τη χειρότερη στιγμή να λάμπει,
χωρίς να ‘ναι δική σου.
Αρχίζουν πάλι τα πρωτοβρόχια,
τα οργώματα,
μπάζει η στέγη νερό,
τα σύννεφα μαζεύονται πρώτα στα μάτια των μεγάλων.
Το μουλάρι κι εγώ
τσαλαβουτάμε στα πηλά.
Από κει πέρα έφτασε ο Ιησούς,
έλυσε τα σανδάλια του στ’ αμπέλι,
μύρισε ο κόσμος καλοκαιρινό απόγευμα.

Θεέ, τι αγαλλίαση είναι αυτή
σαν σε σκέφτομαι; Τι παιδί γίνομαι και γελώ; Άστρο φωτεινό.
Εγώ, να ξέρετε, έζησα το φως.
Γι’ αυτό υπάρχω τώρα στο σκοτάδι.

Τ’ αληθή λέγειν

Δεν έχτισα ποτέ το σπίτι.
Κάποια στιγμή εγκατέλειψα την προσπάθεια
και στα όνειρα.
Έμεινα φτωχός.
Νιώθω ο πιο φτωχός των φτωχών,
ο φτωχότερος.

Υπήρξαν όμορφες που με πόθησαν·
ήταν μακριά.
Με χίλια δυο τερτίπια και γλυκόλογα
μου έδειξαν πως ήταν έτοιμες να έρθουν.
Τις κράτησα μακριά.

Όμως το χτίσιμο δεν έγινε,
όχι γιατί ‘μουν ποιητής –
η αποτυχία ήταν αυτό που καταγράφτηκε στην ποίηση.
Δεν έχτισα γιατί ‘μουν μισερός
και το δεξί μου χέρι,
γραφίδα κάποτε,
έσκαβε εντός μου.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Sadık Üçok. Δείτε τα περιεχόμενα του έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: