Αξιοποιώ κομμάτια από την αγάπη σου,
κατασκευάζοντας κελαρυστά την καρδιά μου.
Στα σκότη μ’ έπαιρνες αγκαλιά
και ωρίμαζα με τον κυματισμό σου.
Έκτιζες ανώδυνα προστατευτικά κελιά,
μονάχα με το πάντιμο μειδίαμά σου.
Υπήρξες εκεί απ’ την αρχή.
Διαρκώς στα μάτια μου μυθοποιημένη.
Συναντούσα τη γνώση σε εξέλιξη,
την προσπάθεια που τ’ ανθρώπινα υπερβαίνει.
Εποίησες ψυχές δια μιας μικρής κιμωλίας.
Όσο γράφεις στον μαυροπίνακα,
κερδίζουμε στα πέρατα την αναπνοή.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ. Φωτογραφία: Dorothea Lange.]
