Μετά, ειπώθηκαν τα πάντα
χωρίς να πούμε τίποτα
– πώς συνωστίζονται μέσα στο φως
αόρατα
όλα τα χρώματα της ίριδας
ή πώς ανακατεύεις μια κουταλιά ζάχαρη
σ’ ένα ποτήρι ζεστό νερό,
έτσι κι οι λέξεις μας,
κυρίως αυτές με το πληγωμένο κόκκινο
κι οι άλλες, με το βαθύ γαλάζιο της επούλωσης,
για λίγο στροβιλίστηκαν ανάμεσά μας
πριν διαλυθούν
σε μια λευκή γλυκιά σιωπή.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
