ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΙΜΟΚΑΘΑΡΣΗ
κάθεται κουρασμένη,
με το χυμό, το κρύο σάντουιτς,
με το τσαλακωμένο το σακάκι της.
Το σαράκι της,
τα ταξίδια που δεν πήγε.
Κι όμως, εδώ, είδε
πολλά:
τον Πολύφημο (στο διπλανό κρεβάτι)
να της κλείνει το μάτι. Τον Ελπηνορα.
Του θαλάμου τα σύνορα
να διαστέλλονται σε σύμπαν. Ήταν
τ’ άσπρα σεντόνια γαλαξίες,
οι μάσκες οξυγόνου δορυφόροι.
Και κάθε νοσοκόμα η κόρη
που δεν έκανε ποτέ.
Προχτές, καθώς το αίμα της περνούσε
απ’ το μηχάνημα, ράθυμα, είδε μια χώρα
φτιαγμένη από πλαστελίνη, που πλάθεις τη γαλήνη,
όπου, όπως, κι όσο θες εσύ.
Στο μεταξύ,
ήρθε να την πάρει το ταξί.
Πάει και σήμερα ‒
Αμήν.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Lee Friedlander.]
Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.
