Εσύ τι λες Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι;
Λιγόστεψαν οι χώροι της συγκέντρωσης αγαπητέ Βλαδίμηρε
νέοι ρήτορες κατέλυσαν την αγορά
ελαύνουν άλλες διδαχές
άλλες ενδείξεις
πίσσα σταλάζει ο ουρανός αγαπητέ Βλαδίμηρε
η έρημος μέσα στις πόλεις
και στο βάθος ουρλιαχτά παιδιών –
λαμπάδες καιόμενες ως το φυτίλι.
Ουδείς
ουδείς απόμεινε απροσπέλαστος λυρισμός αγαπητέ Βλαδίμηρε
κανένα μυστικό
κανένα θάμπωμα
πηχτή απλώνει η ζωή του ψυχουλκού
κι όποιος ελεύθερα συλλογάται
πρόσφυγας γίνεται.
Όλα λησμονούνται σ’ ένα λεπτό αγαπητέ Βλαδίμηρε
το βλέμμα ακολουθεί
διαθλάται
υπνωτίζεται
οι ρήξεις εξαφανίζονται
κι η παρέλαση των ονείρων αργεί πολύ να ξεπηδήσει.
Εσύ τι λες Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι;
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος
Δεν είναι πια ο ουρανός
το χώμα
το νερό
μα το νεκρό χρυσάφι
δεν είναι το ψωμί
ο ιδρώτας
η φλόγα στα μάτια
μα ένας αριθμός
μια υπογραφή
ο κήρυκας που παρελαύνει αλλάζοντας δέρμα
φίλε τι να σου γράψω
πως να ταρακουνήσω το τεράστιο μαύρο τίποτα
τι να σου πω για τα πισώπλατα χτυπήματα
τα ξεπουλήματα
γι’ αυτούς που δεν ακούνε
ούτε βλέπουν.
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος.
Με το αίμα
Έτσι μας έμαθαν
με το αίμα
με το δικό μας αίμα
με το δικό μας θάνατο.
Σκοτωμένους μας θέλουν
για να σκοτώνουμε.
Δείτε τα περιεχόμενα του έντυπου τεύχους μας εδώ.
