αυτός ο θυμός ήταν δικός μου
αυτός ο θυμός ήταν δικός μου
αλλά η μάνα τον φυλούσε στο ψηλότερο ράφι
ακολουθώντας το εγχειρίδιο
«αυτό δεν είναι για σένα», επέμενε
κουνώντας όλα της τα δάχτυλα
‒μαζί και τα δάχτυλα που πήρε απ’ τον πατέρα‒
εγώ σκαρφάλωνα όπου έβρισκα
στον πάγκο τα ράφια
το σβέρκο της – κάποτε με τίναζε μακριά
«αυτό είναι για τον αδερφό σου», έτσι έλεγε
και με μπούκωνε μέλι
δεμένοι
ισορροπώ απ’ τη μητέρα
σ’ εμένα
απ’ τον πατέρα
σ’ εμένα
απ’ τις αδερφές μου
σ’ εμένα
οι αδερφές μου πηγαίνουν
κι έρχονται
προς τον πατέρα
στη μάνα
σους εαυτούς τους
ισορροπώντας κι αυτές
όταν ένας τραβά
οι άλλοι τραβιούνται
‒είμαστε δεμένοι με τροχαλία‒
τον γάντζο τον ξέρω
η τριβή με πονά
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Paco Pomet.]
