frear

Δυο ποιήματα – του Παναγιώτη Δημητριάδη

δάκρυα χωρίς

δάκρυζε μόνο απ’ των ματιών
την εξόριστη άκρη
εκεί που ο κύκλος λύγισε
κι αμβλύνθηκε σε σχήμα
ατελές κι ελλειπτικό

όμως απαγόρευσαν
τη διέλευση δακρύων
μετά την ώρα του θανάτου

δάκρυσε λοιπόν μόνο
για ό,τι δάμασε τη λύπη
μόνο για ό,τι πέθανε
μόνο για ό,τι σκότωσαν
κι αδυνατεί πια
να κυοφορήσει δάκρυα

άλλωστε η συγκίνηση
δεν είναι αντικειμενική υπόθεση

η παλιά ανάμνηση

οι αναμνήσεις σε αντιγράφουν
νοιώθεις να συνωμοτούν στις σκέψεις σου
ρυθμίζουν πρόωρα τις κινήσεις των χεριών
αποφεύγουν ενστικτωδώς ανώριμες συνήθειες
στέκονται παράμερα διατάζοντας τις λέξεις

κι αν κάθε τι που σε ορίζει είναι ανάμνηση
αν είσαι απλά συνονθύλευμα συγκλινουσών
κι αντικρουόμενων αναμνήσεων
ο ίδιος μια ανάμνηση χωρίς αρχή και τέλος
ένα παλλόμενο τρισδιάστατο νήμα που εκτείνεται
με αμέτρητες πτυχές και κοίλες επιφάνειες
αν είσαι ο κυκλικός αυτός ορισμός
εσύ δηλαδή η ανάμνηση του εαυτού σου;

άκουσα πως με τα δάκρυα
δραπετεύουν οι αναμνήσεις
επιστρέφουν σμίγοντας με άλλες
λες κι ένα σύννεφο κρύβει
κάτι από τον παλιό μας εαυτό

λες και δακρύζεις μόνο
ό,τι μπορείς να ξεχάσεις


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: