Η φωνή μου πια ένα με την φωνή μου, δεν ξέρω αν την ακούω, άμα την είχα και αν την κράτησα.
Από τα περιστέρια δεν έμειναν πολλά.
Δυο πεθαμένα πουλιά αντικριστά στον φεγγίτη
και δίπλα τους τα άλλα στις πτήσεις τους τις τυπικές.
Τα δυο περιστέρια
πέρναγαν στον φωταγωγό τον βίο και τις ημέρες τους.
Tα χάζευα όταν κατέβαινα στο laundry-room
κι ας ήτανε πάντα το τζάμι θολό,
τo κέρμα ιδρωμένo στην παλάμη.
Μικρότερο κάθε φορά απόθεμα σάρκας.
Δυο δυο τα σκαλιά
τις Κυριακές που
κάθε ένοικος μαγείρευε τα πιάτα
της άλλης του ζωής – αναγκασμένος –
και μύριζα την κούραση
τη μίζερή του επανάληψη
κιόλας απ’ το κατώφλι.
Πορτούλες πόσες ζωής ανώνυμης να παρακάμψω
έπρεπε για τον κοινόχρηστο στόχο.
Όπως τα κράταγα ευωδιαστά, κουβάρι υγρό στην πνοή μου,
ρούχα-ασπίδες, ρούχα-καρφιά
κρυμμένο πρόσωπο μισό
και τη μορφή τους ζύγιζα
να προσεγγίζει το μηδέν χωρίς στ’ αλήθεια να κυρτώνει.
Ο θόρυβος του πλυντηρίου γκρίζος.
Στραγγαλίζει τώρα τα μεταξωτά
στραγγίζει τις πιο θηλυκές μου νίκες,
οι σωλήνες διαστέλλονται λάστιχο ερπετό.
Δίπλα νυχτώνει.
Μα γιατί τα έβαλα μαζί
τα ντελικάτα
γιατί κοιτώ από το τζάμι
οι πιο αμήχανες ειδήσεις μπαίνουν από παράθυρα κλειστά.
Εκείνο το μαντό που όλους τους πλάνευε το φάγανε
τα σπλάχνα
της τερατομηχανής, ρετάλι.
Το άκουσα να λύεται ανήμπορο στον κάδο και είπα
η γοητεία μου μέχρι εδώ.
Mπορεί και να μη μού ‘μενε αφή μέσα σε
τόσο καυτή καταιγίδα.
Να το πετάξω ίσως στον φωταγωγό, να πάρω, μωβ, το αίμα
πίσω
να σκεπάσω μπορεί τα πουλιά
φυλώντας το καθαρό μου μητρώο.
Σίγησε ο θόρυβος, τα λαμπάκια ακόμα ανοιχτά.
Όταν η κοριτσίστική σου μυρωδιά ποτάμι άπλωσε σε
σιδερένιο, ζάρες ολόκληρο, ύπνο.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
