Δυο βότσαλα μας χάρισε
απ’ το υστέρημά της η θάλασσα
να περάσουμε τον χειμώνα.
Τι τα θες; Μόλις που θα μας φτάσουν
ως το τέλος του φθινοπώρου.
Κι ύστερα πως θα ταΐζουμε
τόσα στόματα μνήμης;
Με τι αλμύρα στο στόμα
συναγμένη από το δέρμα
του σπασμένου βράχου
που θάμπωσε και γέρασε
έξω απ’ το νερό και το δάκρυ
θα βγούμε στους έρημους δρόμους
πριν ξημερώσει Σαββάτο, τέλος Σεπτέμβρη;
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Henri Cartier-Bresson.]
