Κύριε θα σε μαλώσω!
Εκείνο το «Ηλί ηλί, λιμά σαβαχθανί»
τι το ήθελες;
Καλά τα θαύματα, εντάξει.
Αυτά μπορούν να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους.
Δεκτός και ο σταυρός ακόμα που υπέμεινες.
Και ο θάνατος Σου δεκτός.
Αφού κηρύττουμε ότι αναστήθηκες.
Εντάξει.
Αλλά εκείνο το «Ηλί Ηλί, λιμά σαβαχθανί»
τι το ήθελες;
Ποιος θα πιστέψει ότι είσαι Θεός
όταν κραυγάζεις – καθόλου δεν συγκρατήθηκες! –
ότι ο Θεός σ’ εγκατέλειψε!
Κύριε θα σε μαλώσω!
Τι Θεός είσαι Εσύ!
Μας έχεις αφαιρέσει όλα τα επιχειρήματα
και την πειθώ.
Όταν μιλάμε για Εσένα γελάει ο κόσμος όλος!
Αν δεν είχες πει αυτά τα λόγια, θα φαινόμασταν λιγότερο μωροί,
κάθε φορά που θα ομολογούσαμε την πίστη μας.
Κοντά σου όμως
ο κάθε άνθρωπος είναι ανθρωπινότερος
ο φτωχός φτωχότερος
ο άθλιος αθλιότερος
ο ταπεινός ταπεινότερος
ο πεινασμένος
ακόρεστα πεινασμένος
ο πονεμένος
αθεράπευτα πονεμένος
ο ερωτευμένος
απαραμύθητα ερωτευμένος
ο άρρωστος
ανίατα άρρωστος
Κοντά σου
η ανθρωπότητά μας
αποχτά μια βαθύτητα αβυσσαλέα
γυμνή από κτιστές παρηγοριές
ανοίγεται στις άκτιστες
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Σαλβαδόρ Νταλί (λεπτομέρεια από τη “Σταύρωση”).]
