ΜΑΡΤΗΣ
Πρώτη του Μάρτη.
Εξηκοστή του χρόνου ημέρα.
Λωξάνδρας, Ευδοκίας, Ρωξάνης
Χαρισίου, Παράσχου, Ορθοδόξης.
Πρώτη του Μάρτη
κι ο αγέρας
προσκαλεί τη σύναξη των δέντρων.
Ευχές ραίνει τη γη.
Την ανεμώνη
με κεφαλαίο άλφα ζωγραφίζει.
Άσπρη και κόκκινη κλωστή
στο χέρι δένει του παιδιού.
Σε λίγο
θα γράψει στη σελίδα τ’ ουρανού
το πρώτο χελιδόνι.
ΙΣΟΤΗΤΑ
Για τα κορίτσια σου μιλώ
στα σπλάχνα της Ανατολής
που βάφουν με σιωπή την έρημο.
Για τις γυναίκες
που με χείλη κόκκινα
αλλάζουν χέρια
μες στης Δύσης τα παζάρια.
Για τα παιδιά της γης τα προδομένα
σου μιλώ
που δεν ανθίζει στο κορμί τους
άνοιξη.
Στου πόνου την κλεψύδρα
ψάχνω για των ανθρώπων
την ισότητα.
ΖΩΕΣ
Σκοινοβατούν στα όρια
πορτρέτα
με τα μάτια κατηφόρα.
Στο υπόγειο τα διψασμένα σώματα
και της επιθυμίας τα ψηλά τακούνια
σε κλειδωμένα λόγια
στροβιλίζονται.
Η στέρηση βαθύ κραγιόν
ολόγυμνη
αλυχτάει βουβά τις νύχτες.
Στο φως ντύνεται στολισμένους όρθρους
στο δείλι βαρετούς εσπερινούς.
Τα χρόνια διπλωμένα στο συρτάρι
μυρίζουν καμφορά συνήθεια.
Μ’ έναν κισσό αγκαλιά
οι ζωές περνούν
που επιμένει να ψηλώνει.
ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΦΩΝΕΣ
Ημέρες
με τα «Υπερμάχω» και τα «χαίρε»
μας επιστρέφουνε βυζαντινές αυγές
κι εσπερινούς.
Τις νύχτες,
οι σκιές είναι μητέρες
που φέρνει αντάμα της η Παναγιά,
να ξεπονάνε κάθε άνοιξη
τα σπλάχνα τους.
Δεν τις θωρείς
μόνο τις νιώθεις απ’ το χάδι του αγέρα.
Τις αναπνέεις στο αγιόκλημα
και μες το μωβ της πασχαλιάς
με το κεφάλι τους γερτό
σαν τη Γλυκοφιλούσα.
Σχήμα αγκαλιάς που ξενιτεύτηκε
στα φαναράκια που κρυώνουν
από το ένα του Διογένη
ως του Νυμφίου τα μετρημένα
και της Μεγάλης της Παρασκευής
τα νηπενθή.
Μια στρατιά ξυπόλυτοι Χριστοί
μ’ ένα «γιατί»
χτυπούν στη γη τα ρόπτρα.
Η Ανάσταση
θρηνεί διαμελισμένα όνειρα
και δακρυσμένη φεύγει
για τον άλλο Απρίλη.
ΙΔΟΥ
Ένας ίσκιος λυγμός του Απρίλη.
Ένας ήλιος ψαλμός ικεσία.
Της Δευτέρας επιτάφιοι, της Τρίτης,
ημερών και μηνών ατελεύτητοι
με πελώρια καντήλια φωτιές
σε εκκλησιές παντέρημες.
Ιδού ο Νυμφίος σταυρώνεται
σε κατασκότεινους καιρούς.
ανάμεσα σε πασχαλιές ολάνθιστες
και εξαίσια φιλήματα εφιαλτικά.
Κανείς δεν κράτησε αναμμένη
την καρδιά του.
Ένας ίσκιος λυγμός του Απρίλη
ένας ήλιος ψαλμός και κραυγή.
[Από την ανέκδοτη συλλογή Το κυρίως σώμα. Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Dragan Todorovic.]
