Βουλιάζει λοιπόν η μνήμη στο άδειο πέλαγος
που κρύβω εδώ και χρόνια μέσα μου
κι απόψε κινδυνεύει να σωθεί.
Ανάμεσα σε τόσα συντρίμμια, σε όνειρα
και ναυάγια ουρανών, που ούτε κι εγώ δεν ξέρω
πως βρέθηκαν ριγμένα στο μέτωπό μου, σ’ ολόκληρη
θάλασσα ψυχών ξεχασμένων,
ίσως απόψε βρει να πιαστεί, από κάποια
ρυτίδα σωτηρίας.
Κι εγώ που ήλπιζα, που υπολόγιζα
στο βέβαιο χαμό της.
Βλέπεις, είναι ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας
της εν ψυχρώ ζωής μου.
[Από τις Αναμνήσεις από την Χώρα των Πεθαμένων. Φωτογραφία: Ηλίας Μπουργιώτης.]
