ΠΑΡΗΧΗΣΗ
Τα ποιήματα
τα φοράω κατάσαρκα
‒ δίοδος της ενθύμησής σου.
Στα χείλη μου οι πρώτες συλλαβές σκαρφαλωμένες.
Σημεία στίξεως στον κάθε κουρασμένο μου σπόνδυλο.
Μακρά η παύση στους μηρούς
‒ ανάσα διαπραγμάτευσης.
Και εκείνη η ουλή πλάι στο γόνατο
‒ποιητική αδεία‒
εκγύμναση της προσοχής.
Να διαβάζεται «διψώ», «αγαπιέμαι», «αφήνομαι»
ως μια ανέλπιστη παρήχηση του έρωτα για σένα.
ΣΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
Στο πεθαμένο συρτάρι
μη με βάλεις.
Γεμάτο ανοιχτούς λογαριασμούς
και μισοτελειωμένες υποθέσεις.
Καρτ ποστάλ και
φωτογραφίες όλο νάζι
από κάποιους επιλήσμονες αποστολείς.
Ακόμα κι αν στα ποιήματά σου δεν υπάρχω,
σ’ εκείνο το νεκροταφείο αναμνήσεων δε θέλω να θαφτώ.
Εκεί ελαφροκοιμούνται προσδοκίες
και παιδικά νανουρίσματα.
Δεν είναι χώρος αυτός
που αρμόζει
στου έρωτά μου το ζωντανό αχτινοβόλισμα.
[Από τη συλλογή Δικαίωμα φωτός, Κέδρος, Αθήνα 2015.]
