Ατονούν οι καθρέφτες στα δωμάτια των ξενοδοχείων
απ’ τους αλλεπάλληλους αντικατοπτρισμούς
των περαστικών ειδώλων και των φευγαλέων χρήσεων.
Θαμπώνουν στο κέντρο, εκεί που συγκεντρώνονται
όλες οι ρυτίδες των αγνώστων ενοίκων
και στις άκρες αναδύονται κιρσώδεις ρωγμές και
σκοτεινές κηλίδες, γερασμένο δέρμα
και πεθαμένος ήλιος.
Απορροφούν μορφές και καθημερινά μόρια
ώσπου βαθμιαία ν’ αντικατασταθεί η ταυτότητα
από την ανωνυμία, ως την ολοκληρωτική αφομοίωση
και το πυκνό χάος του κενού.
Κι ύστερα πως θα εμφανιστεί έτσι αλλοιωμένη,
απ’ την εκδικητική διάθλασή σου η μνήμη
στη συνηθισμένη μας «τυχαία», συνάντηση;
Campiflegrei Napoli
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
