frear

Αποκριάς Ρουτίνα – της Αταλάντης Ευριπίδου

Σήμερα κάρφωσα το πρόσωπό μου στον τοίχο
με πρόκες πορσελάνη.
Είδα μάτια
μύτη, χίλιες γλώσσες
σκωπτικά μπλεγμένες
σε γεωμετρία του Έσερ.
Είδα έναν εαυτό
να στάζει άλικη, τσουχτερή οργή από μυς γυμνούς,
γδαρσίματα μανικιουρισμένων νυχιών.
Προσπάθησα να τα κρύψω με κάτι δάχτυλα
φαγωμένα ως το κόκκαλο.
Μα πώς να τα κρύψω απ’ τα μάτια στον τοίχο,
μάτια γεμάτα σκυλίσια δόντια.

Σήμερα κρέμασα το δέρμα μου
στο μπαλκόνι να στεγνώσει,
να το κόψω λουρίδες να τρώμε το χειμώνα
μαζί με κάστανα ψητά και ξεραμένα φρούτα.
Κάποιος θα καταπιεί τον αφαλό μου,
άλλος θα μασουλήσει τη ρωγα μου –
λαστιχωτή σαν τσίχλα
“θυμίζει κοτόπουλο” θα πούνε πριν συνεχίσουνε να τρώνε.
Ως να σωθούν τα μέρη μου όλα και να μείνω
αόρατη, πια, γυμνή κι απρόσωπη,
να περπατήσω στην Ερμού αγνώριστη
Αφήνοντας πίσω ίχνη γεμάτα παπαρούνες

Σήμερα ξήλωσα τις ραφές του νου,
ένα κουβάρι νευρώνες στο πάτωμα,
το κλώτσησα και περίμενα το παραμύθι.
Σκορπίσανε παντού τα ξέφτια
κι ο νους μου χασκογέλασε

Σήμερα έπλεξα τα σωθικά μου
γιρλάντες και στολίδια για το σπίτι.
Τι κι αν δεν έχουμε γιορτή;
Αφού κάθε μέρα ντυνόμαστε
τα παρδαλά κοστούμια μας και πάμε
Σπίτι- δουλειά
Δουλειά – φαΐ
Φαΐ – γαμήσι
Ύπνος και φτου κι απ’ την αρχή
Ποιος ξέρει πότε έγινε η αποκριά ρουτίνα μας.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly