Η αρρώστια μου είναι
οι νέον σταυροί στις εκκλησίες
και τα παρατημένα περίπτερα
που κάνουν οι άστεγοι καλύβες.
Η αρρώστια μου είναι
τα σκυλιά που τρέχουν
στους άδειους δρόμους ξημερώματα
κι αλυχτάνε δίπλα στα σκουπίδια
και στα μουλιασμένα πρωτοσέλιδα.
Τα νέα της πόλης κυλούν στον υπόνομο
μαζί με τις ελπίδες μας.
Η αρρώστια μου είναι
τα βρέφη που τρέμουν από στέρηση
στο “Αλεξάνδρα” και τα κατειλημμένα
ράντζα των νοσοκομείων.
Η αρρώστια μου είναι
η αιθάλη απ’ τα καμένα έπιπλα
κι η τοξική οσμή φτηνής μπογιάς
που παραδίδεται στις φλόγες.
Η αρρώστια μου είναι
ο βασικός μισθός και τα μπόνους κουπόνια
τα πτυχία που κιτρινίζουν στον πάτο της ντουλάπας
και ο καιρός που χάνουμε για να γίνουμε τίποτα.
Η αρρώστια μου είναι
ο θόρυβος στα λεωφορεία
και το μίσος
που τεμαχίζει ανθρώπους σε ιδιότητες.
Η αρρώστια μου είναι
ο ήχος του τρένου
γιατί είναι γλυκύτερος
από τον ήχο του κόσμου
και πιο ειλικρινής.
Αν πέσεις στον κόσμο,
όλοι νομίζουν πως μπορείς να σηκωθείς.
Αν πέσεις στις ράγες,
κανείς δεν έχει απαιτήσεις.
Μα ο κόσμος είναι ένας λάκκος δίχως πάτο.
Και ποιος, στ’ αλήθεια, μπορεί να σηκωθεί;


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]