frear

Ο εφιάλτης του λεωφορείου στη Σάμπρα και στη Σατίλα – του Najwan Darwish

Τους είδα να βάζουν τις θείες μου σε πλαστικούς σάκκους
Το ζεστό τους αίμα λίμναζε στις γωνίες της σακούλας
(Όμως δεν έχω θείες)
Ήξερα ότι είχαν σκοτώσει τη Νατάσα, την τριών χρόνων κόρη μου
(Όμως δεν έχω κόρη)
Μου είπαν ότι βίασαν τη γυναίκα μου, ύστερα έσυραν το κορμί της
απ’ τις σκάλες και το άφησαν πεταμένο στο δρόμο
(Όμως δεν είμαι παντρεμένος)
Αυτά είναι οπωσδήποτε τα γυαλιά μου που συνθλίφτηκαν κάτω απ’ τις μπότες τους
(Όμως δεν φοράω γυαλιά)

Κοιμόμουν στο σπίτι των γονιών μου, ονειρευόμουν το σπίτι της. Όταν ξύπνησα
Είδα τα αδέλφια μου
Κρεμασμένα
Απ’ τη σκεπή του ναού της Ανάστασης
Από συμπόνια, ο Κύριος είπε: αυτός ο πόνος είναι δικός μου.
Με όση περηφάνια μου απέμεινε, ψέλλισα: κατά τη γνώμη μου, ο πόνος
είναι δικός μας.

Ο πόνος τα φωτίζει όλα κι έφτασα να τον αγαπώ περισσότερο απ’
τους εφιάλτες μου.

Δεν θα διαφύγω στον Βορρά
Ω Κύριε
Μη με συγκαταλέξεις ανάμεσα σ’ εκείνους που ζητούν καταφύγιο

Θα συνεχίσουμε αργότερα την αναφορά μας.

Τώρα πρέπει να πάω για ύπνο.
Δεν θέλω να χάσω τον εφιάλτη με το λεωφορείο που πάει στη σφαγή
της Σάμπρα και της Σατίλα.

[To ποίημα αυτό του παλαιστίνιου Νατζουάν Νταργουίς δημοσιεύτηκε, μαζί με άλλα, στο πρώτο τεύχος του Φρέατος. Λόγω της επικαιρότητας, το αναδημοσιεύουμε εδώ. Φωτογραφία: Derya Erkenci.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: