frear

Αγνότητα – του Μπίλι Κόλινς

Μετάφραση: Σωκράτης Καμπουρόπουλος

Η αγαπημένη μου ώρα να γράφω είναι αργά το απόγευμα, τις
καθημερινές, ειδικά τις Τετάρτες.
Να πώς γίνεται:
παίρνω μια τσαγιέρα φρέσκο τσάι στο γραφείο μου και κλείνω την
πόρτα.
Μετά βγάζω τα ρούχα μου και τα αφήνω σε μια στοίβα
σαν να είχα λιώσει μετά θάνατον και η κληρονομιά μου
ν’ αποτελούνταν μόνο
από ένα άσπρο πουκάμισο, ένα παντελόνι και μια τσαγιέρα κρύο
τσάι.

Μετά βγάζω τη σάρκα μου και την κρεμάω σε μια καρέκλα.
Την αφαιρώ γλιστρώντας την απ’ τα κόκκαλά μου σαν μεταξωτό
ύφασμα.
Το κάνω αυτό ώστε ό,τι γράψω να είναι αγνό,
ξεπλυμένο απ’ ο,τιδήποτε σαρκικό
αμόλυντο απ’ τις σκοτούρες του σώματος.

Στο τέλος βγάζω ένα ένα τα όργανά μου και τα
τακτοποιώ
σ’ ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο.
Δεν θέλω ν’ ακούω τους αρχαίους ρυθμούς τους
όταν προσπαθώ να πληκτρολογήσω τον δικό μου παλμό.

Τώρα κάθομαι στο γραφείο, έτοιμος ν’ αρχίσω.
Είμαι εντελώς αγνός: τίποτ’ άλλο από έναν σκελετό στη
γραφομηχανή.

Θα ‘πρεπε να πω ότι μερικές φορές αφήνω το πέος μου στη
θέση του.
Μου φαίνεται δύσκολο ν’ αγνοήσω τον πειρασμό.
Τότε είμαι ένας σκελετός με πέος στη γραφομηχανή.

Σ’ αυτή την κατάσταση γράφω εξαιρετικά ερωτικά ποιήματα,
που τα περισσότερα αφορούν τη σχέση ανάμεσα στο σεξ
και το θάνατο.

Είμαι η συγκέντρωση αφ’ εαυτής: υπάρχω σ’ ένα σύμπαν
όπου δεν βρίσκεται τίποτ’ άλλο εκτός από σεξ, θάνατος και
γραφομηχανή.

Λίγο μετά αφαιρώ και το πέος μου.
Τότε είμαι μόνο κρανίο και κόκκαλα που πληκτρολογούν το
απόγευμα.
Μόνο τα απολύτως βασικά, χωρίς φιοριτούρες.
Τώρα γράφω μόνο για το θάνατο, το πιο κλασικό απ’ τα θέματα
σε μια γλώσσα ανάλαφρη, όπως ο αέρας ανάμεσα στα πλευρά μου.

Έπειτα, ανταμείβω τον εαυτό μου οδηγώντας το ηλιοβασίλεμα.
Ξαναβάζω τα όργανά μου στη θέση τους και ξαναμπαίνω στη σάρκα
και τα ρούχα μου. Μετά βγάζω το αυτοκίνητο απ’ το γκαράζ
κι αυξάνω ταχύτητα μέσα απ’ το δάσος σε στριφτούς επαρχιακούς
δρόμους,
προσπερνώντας πέτρινους τοίχους, μετόχια και παγωμένες στέρνες,
όλα απολύτως τακτοποιημένα όπως οι λέξεις σ’ ένα διάσημο
σονέτο.

[Από τη συλλογή Questions About Angels, 1999]

Ο Μπίλι Κόλινς γεννήθηκε το 1941 στη Νέα Υόρκη, όπου ζει και σήμερα. Μεταξύ 2001-2003 ανακηρύχθηκε poet laureate (δαφνοστεφής ποιητής) των ΗΠΑ και μεταξύ 2004-2006 δαφνοστεφής ποιητής της πολιτείας της Ν. Υόρκης. Είναι καθηγητής στο Lehman College του Πανεπιστημίου της Ν. Υόρκης (CUNY). Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 18 ποιητικές συλλογές. Τιμήθηκε με βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Μαρκ Τουέιν για το Χιούμορ στην Ποίηση (2005) και το Βραβείο Νόρμαν Μέιλερ (2014). Είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.  Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly