frear

Φρέαρ τχ, 26: Συνέντευξη του Τζον Μίλμπανκ στον Διονύση Σκλήρη

[…] Πιστεύετε ότι υπάρχει και μια συνέχεια ανάμεσα στην αρχαία ελληνική δημοκρατική θεωρία και πρακτική και την Ευρωπαϊκή Ένωση ή υπάρχει ασυνέχεια μεταξύ τους και η σύγχρονη δημοκρατία στην Ευρώπη είναι απόγονος εξελίξεων του δυτικού ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης Νεωτερικότητας, όπως είπατε προηγουμένως;

Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι Ρωμαίοι. Και είμαστε όλοι Εβραίοι. Όλα έχουν διαμορφωθεί από την ελληνική ανακάλυψη του πολίτη και της αυτοκυβέρνησής του στο πλαίσιο της πόλεως. Ωστόσο, οι Έλληνες δεν έλυσαν το πρόβλημα της διακυβέρνησης μεγαλύτερων περιοχών. Αυτό επετεύχθη από τους Ρωμαίους, οι οποίοι στηρίχτηκαν μεν στο ελληνικό κεκτημένο, αλλά ήταν ουσιαστικά οι πρώτοι που κατάφεραν να οικοδομήσουν μια αυτοκρατορία επί του θεμελίου μιας πόλεως, η οποία διαρκώς επεκτεινόταν. Μετά βέβαια υπήρξαν οξείες εντάσεις ανάμεσα στις δυνάμεις της res publica και της μοναρχίας, με αποτέλεσμα τον μετασχηματισμό της Ρώμης. Η αρχαία ελληνική παράδοση με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αριστοτελική της κορύφωση αφορά πάντα στην εξισορρόπηση της σχέσης ανάμεσα στο Εν και τα Πολλά. Το κομβικό στοιχείο που προσέθεσε ο Χριστιανισμός είναι το ζήτημα της απεικόνισης και της αντιπροσώπευσης, που οδήγησε τελικά στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία διαμορφώθηκε κατ’ αρχήν μέσα από τη μοναστική εμπειρία. Σήμερα βλέπουμε μια επιθυμία για επιστροφή στην άμεση δημοκρατία με επίκληση στην αρχαία Αθήνα.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει εφικτό μέσα από το Διαδίκτυο, αλλά είμαι και καχύποπτος απέναντι σε παρόμοια εγχειρήματα. Θα μπορούσε κανείς επίσης να πει ότι αυτό είναι μέρος μιας σύγχρονης τάσης να καταστρέψουμε όλες τις διαμεσολαβήσεις. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι το Διαδίκτυο καταργεί τον ρόλο του εκδότη, του επιμελητή, όπως και του Πανεπιστημίου. Η αίσθηση μιας απόλυτα άμεσης πρόσβασης στην πληροφορία, η οποία να μη διαμεσολαβείται από καμία διαδικασία αντιπροσώπευσης. Θεωρώ ότι αυτό είναι εγγενώς επικίνδυνο. Αποτασσόμαστε έτσι τον ρόλο της σοφίας. Αυτό το πνεύμα εισχωρεί και στην πολιτική. Στην Ιταλία υπάρχει ένα κίνημα που υποστηρίζει ότι δεν χρειαζόμαστε κοινοβούλια εν γένει. Το τέλος όμως αυτής της ατραπού είναι η δικτατορία, όταν κάποιος έχει αποταγεί τον ρόλο των ανθρώπων που προσπαθούν να είναι σοφοί, να προσφέρουν σοφή συμβουλή και να κρίνουν κ.ο.κ. Στο Διαδίκτυο αυτό που βλέπουμε είναι ότι η έλλειψη διαμεσολάβησης τελικά οδηγεί σε έναν πολύ μεγάλο έλεγχο από λίγες πολυεθνικές. Τώρα και η πολιτική αποκτά αυτόν τον χαρακτήρα. Επομένως, είμαι επιφυλακτικός ως προς την λαϊκιστική τροπή που λαμβάνει η δημοκρατία. […]

[Το πλήρες κείμενο του καθηγητή John Milbank στο τεύχος μας που κυκλοφορεί. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Το πρώτο μας ηλεκτρονικό τεύχος είναι εδώ

mag.frear.gr