frear

Ο Ίλυα Καμίνσκυ μάς συστήνει τη Lyudmila Khersonskaya*

Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου

Ilya Kaminsky

Αυτή την εβδομάδα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα ποιήματα μιας άλλης, εξαιρετικής ποιήτριας από την Οδησσό, της Lyudmila Khersonskaya. Δεν έχω ιδέα αν η Λουντμίλα έγραφε ήδη ποίηση όταν τη συνάντησα για πρώτη φορά στα τέλη του 1992. Η Σοβιετική Ένωση είχε μόλις διαλυθεί. Η Ουκρανία είχε μόλις ανεξαρτητοποιηθεί και επικρατούσε χάος. Ο αδελφός μου είχε μόλις φύγει για την Αμερική. Η Λουντμίλα ήταν η καθηγήτρια Αγγλικών του. Ήμουν σχεδόν 16 όταν τη γνώρισα: μια πολύ όμορφη γυναίκα χτύπησε την πόρτα του διαμερίσματός μας και προσφέρθηκε να διδάξει Αγγλικά τους γονείς μου κι εμένα. Αυτό όμως δεν ήταν γραφτό να γίνει. Πολύ σύντομα, η πόρτα μας — κυριολεκτικά — πυρπολήθηκε και χρειάστηκε να φύγουμε εσπευσμένα. Μου έμαθε, βέβαια, το αγγλικό αλφάβητο.

Χρόνια αργότερα, είδα ξανά τη Λουντμίλα, διάβασα τα ποιήματά της και γίναμε καλοί φίλοι. Είναι μια πολύ δυνατή συγγραφέας. Αυτές τις μέρες, στην Ουκρανία επικρατεί και πάλι χάος. Χαοτική όμως είναι η ατμόσφαιρα και στις ΗΠΑ. Οι στίχοι που έγραψε η Λουντμίλα για την πατρίδα της λένε όσα πολλοί Αμερικανοί, μόλις το 2019 αρχίζουν να καταλαβαίνουν.

«Όταν μια χώρα…»

Όταν μια χώρα με καλούς —εν γένει— ανθρώπους
γίνεται —αργά αργά— φασιστική,
οι καλοί άνθρωποι δεν βλέπουν εξαρχής τη μεταμόρφωση

Όπως όταν κάποιος κοντινός μας άνθρωπος
αργά αργά, δίπλα μας
μεγαλώνει. Αδιόρατα, νέες ρυτίδες
χαράσσουν το δέρμα, τρομακτικές, βαθιές.

Οι καλοί άνθρωποι γνέφουν όταν συναντιούνται
και προσπαθούν, όλο και πιο πολύ, να χαμηλώνουν τα μάτια,

μέχρι που, τελικά, το σηκωμένο βλέμμα να γίνει πράξη απάνθρωπη.

«Ονειρεύτηκε ότι ένα ανθρωπιστικό κονβόι…»

Ονειρεύτηκε ότι ένα ανθρωπιστικό κονβόι μπήκε στην πόλη.
Μ’ ένα σεντόνι απ’ το κεφάλι ως τα νύχια, κοιμάται, μαζεύει τα γόνατα,
πάντα απ’ τη δεξιά πλευρά, την ώρα που ένας τοίχος της φυλάει τα νώτα,
έτσι κοιμούνται οι άνθρωποι σε καιρούς
ανθρωπιστικών πολέμων.
Έτσι ανέκαθεν κοιμούνταν
όλες οι φυλές,
ξυπνώντας μόνο απ’ τη σιωπή, η σιωπή είναι απειλή
στη σιωπή να μην ανοίγεις
την πόρτα—
θα ‘ναι εκεί οι ανθρωπιστές με τα ανεστραμμένα μάτια τους.

(Από την αγγλική μετάφραση της Vazhyna Mort)


*Από τη σελίδα του ποιητή στο facebook.

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: