frear

Ρεμβασμός Δεκαπενταύγουστου – τοῦ Τ.Κ. Παπατσώνη

                                                                                     

                                                           Στή μνήμη κείνου πού τόν ρέμβασε 

Ἄλαλα τά χείλη τῶν ὅσων δέν κοπιάσαν
γιά ν’ ἀκουμπήσουν τά ξαναμμένα κεφάλια τους
στά γόνατά σου τά μητρικά, πού καταλύουν τό μαῦρο πάθος.
Ἄλαλα τά χείλη τῶν ὅσων δέν διακρίναν, πῶς
συντρίβεις μέ τό πόδι σου καί συνθλᾶς τήν κεφαλή
τοῦ πανάρχαιου δράκοντα, πού κέρδισε παίζοντας
κι’ ὕστερα τόχασε τό μῆλο. Ἄλαλα τά χείλη
τῶν ὅσων δέν ποθῆσαν τό ξαπόσταμα τῆς ἁρμογῆς
καί τήν ἀσφάλεια, τό ἀπάγγειασμα τῆς νηνεμίας.

Εἶσαι ἕνα λιμανάκι ἑλληνικοῦ νησιοῦ ὅλο κατάρτια
περήφανα ὑψωμένα· φτωχά καΐκια ἀραγμένα,
φτωχά, ἀλλά πού γνωρίσαν τήν ἀντάρα καί τήν τρομάρα,
πού φορτωθῆκαν μόχθο καί μεταφέραν πλοῦτος.

Εἶσαι ἄσπρο ἑλληνικό ἐρημοκκλήσι δαρμένο
ἀπό τήν ἀντηλιά. Γύρω-γύρω ἀμπέλια, μποστάνια,
καρποφόρες συκιές καί κάπου κάπου μοναχική
καί κάποια ἐλιά. Χρυσοφρυγανισμένα τά χορτάρια
ἀχνίζουνε, ἄχυρο πιά· κι’ ἀντίς γι’ ἀγγέλους, τά τζιτζίκια,
σοῦ κανοναρχοῦνε τό κάθε ἀπομεσήμερο ἕως ἀργά
μέ τό δικό τους τρόπο τόν Παρακλητικό Κανόνα.

Ἀναστραμμένο σου θρονί, ὅλο αὐτό τό γαλάζιο
ἑνός ἁπλοῦ οὐρανοῦ, πού πάλαι γίνηκε τό Μέτρο τῶν Δωριέων
καί πού ἀναπαύεται στεριωμένος στά χρυσάφια
τοῦ εὐλογημένου μας πελάγους.

Ἄλαλα τά χείλη τους ‒ καί τί μποροῦν ν’ ἀρθρώσουν,
πού τή φωνή τους κουκουλώνει ἡ τύρβη μερονυχτίς,
ἐνῶ σειέται ἀπ’ τίς βουές ὁ Μέγιστος Ἱππόδρομος
καί πλημμυράει ἀπ’ τά αἵματα τῶν Μαρτύρων
κι’ ἀπ’ τή μανία τῶν Μονομάχων.
Αὐτό τό αἷμα εἶναι πού βοᾶ, αὐτό εἶναι πού ρυπαίνει.
Ἐδῶ χρειάζεται ἡ βακτηρία τοῦ γίγαντα Ἀσκητῆ
τοῦ λευκοπώγωνα νά ἐπιβληθεῖ νά τούς σκορπίσει,
ὅλους τούς ἵππους καί τούς ἀναβάτες τους.

Ἐδῶ χρειάζεται κοντύλι τοῦ Ζωγράφου, στή μοναξιά,
στήν προσευχή καί στήν προσήλωση, μέ τά ζωογόνα
τά χρώματα τά πρῶτα νά ξαναγαλουχήσει
τό βρέφος-Θεό, νά ξαναγράψει τίς πληγές τῆς Ἀγάπης,
νά ξαναδροσίσει τή ρίζα τή συμπονετική,
ν’ ἀποδείξει τί ἀπέραντη εἶναι ἡ ἀγκαλιά τῆς μητέρας,
νά συναθροίσει πάλι ἐκ περάτων ὅλους ἐκείνους,
πού μέ σέβας πολύ θά σταυρώσουν τά χέρια τῆς Κόρης
μέ συνοδεία τῶν ἀγγέλων, μέ ἠχητικές ἁρμονίες
καί θά ἐνεργήσουν ὅπως ἀξίζει τήν ταφή της,
ἀνοίγοντας τό δρόμο γιά τήν καθέδρα τ’ οὐρανοῦ,
ὅπου ἡ ἀδιάκοπη Παράκληση. Ἐνῶ τά δέντρα
τά εὐσκιόφυλλα στή λιτάνευση, καθώς τό Σῶμα
περνάει τῆς Βασίλισσας, ριγοῦντα καί φρίττοντα,
θά συγκλίνουν γιά προσκύνηση σκορπώντας
τή δροσιά τους μέ τό ἀνέμισμα, ριπίδια τῆς λατρείας,
ἀναστυλώνοντας ὅσους μαραίνονται κι’ ἀσθμαίνουν
στίς τροπικές τίς λαῦρες τοῦ καλοκαιριοῦ μας,
μισοκαμένες θημωνιές κοντά στό ἁλώνι,
καπνοί, πού διαλύουν
τίς αὐγουστιάτικες τίς ἁμαρτίες μας.
Τότε μονάχα τ’ ἄλαλα τά χείλη,
ἴσως ἐρθεῖ στιγμή
καί λαλήσουν.

[Τό ἔργο εἶναι τοῦ Σπύρου Βασιλείου.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly
%d bloggers like this: