frear

Ερωτικά – του Τάσου Πορφύρη

Ι

Γράμμα σε χαρτί ανοιχτό γαλάζιο -εκείνο που λέγαμε ουρανί-
Με μελάνι μπλε και πενάκι ιριντινόιντ γραμμένο καυτές
Σταγόνες δακρύων ν’ απλώνονται απειλητικά με την επέμβαση
Του στυπόχαρτου να μην προλάβουν κι εξαφανιστούν τα
Φωνήεντα των εξομολογήσεων χαθούν οι μαρτυρίες
Και μείνει ξεκρέμαστος κι άδειος ο ουρανός.

ΙΙ

Οι άκρες των δακτύλων αυτές οι υφέρπουσες φλογίτσες
Που πλησιάζουν αθόρυβα και παίζουν δήθεν με τα κουμπιά
Του αμπέχωνου ή της φούστας ενώ διαλέγουν ό,τι παίρνει
Εύκολα φωτιά από τα χθεσινά συμβάντα ως τις μελλο-
-ντικές μεταμορφώσεις έχοντας κατά νου να μην αφήσουν
Τίποτα ανέπαφο καμιά φόδρα ανεξερεύνητη εκεί
Που κρύβονται συνήθως ξεχασμένες ημερομηνίες
Κρυφών συναντήσεων · στον συνήθη τόπο εκτελέσεων.

ΙΙΙ

Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια από τη μέρα
Που σ’ αποχαιρέτησα κι ήταν σαν χθες
Έκλαιγα γιατί θα σ’ έβλεπα το άλλο
Καλοκαίρι ήταν πολύς ο καιρός άναβε
Τζάκια άνοιγε πληγές ωρίμαζε φρούτα
Αισθήματα άνοιγε βάραθρα ανάμεσά μας γι’ αυτό
Τα δάκρυα πικρά και το μαντήλι μαύρο.

ΙV

Μέρες του ’39

Κόκκινα καλαμπόκια κρεμασμένα στις γρέντες
Του μαγειρειού ένα ταβάνι πολυέλαιος να φέγγει
Αχνά τις νύχτες κυνόροδα κράνια βατόμουρα
Σε σινιά απλωμένα ευωδιάζοντας τα όνειρά μας
Απλωμένος τραχανάς και πέτρα από γιδίσιο γάλα έργα
Των χειρών ευλογημένα απλωμένα στην επικράτεια
Του σπιτιού και από κοντά η λαχτάρα για το αύριο
Για τη συμμαθήτρια που μετακόμισε απ’ τα
Γιάννενα να μείνει μόνιμα στο χωριό με τους
Γονείς της και λέν’ -όσοι την είδαν- πως λάμπει
Σαν άστρο της αυγής χαμογελά σα νιο φεγγάρι.

[Από τη συλλογή Οι μέσα μας πληγές, Ύψιλον, Αθήνα 2015. Η πέτρα του τελευταίου ποιήματος είναι τα φύλλα για χυλοπίτες. Φωτογραφία: Robert Doisneau.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: