frear

Δύο ποιήματα -του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

 

Μετάφραση: Στάθης Κομνηνός

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

13 και 22

Όταν έβαλαν το κομμένο κεφάλι πάνω στο τραπέζι για πώληση, θρυμματίστηκαν όλα τα κρύσταλλα της πόλης. Ανάγκη να κατευναστούν αυτά τα τριαντάφυλλα, είπε η γερόντισσα. Περνούσε ένα αυτοκίνητο και ήταν το 13. Περνούσε κι άλλο και ήταν το 22. Περνούσε μια σκηνή και ήταν το 13. Περνούσε ένα χιλιόμετρο και ήταν το 22. Η κατάσταση κατάντησε αλλόκοτη. Ήταν ανάγκη να διακοπεί μια και καλή.

12 και 21

Μετά τη φριχτή τελετή, ανέβηκαν όλοι στο κορφινό φύλλο της τρικοκκιάς, μα ήταν τόσο μεγάλο το μυρμήγκι, μα τόσο μεγάλο, που όφειλε να παραμείνει στο έδαφος με το σφυρί και το μάτι διατρυπημένο.

11 και 20

Κατόπιν έφυγαν με τ’αυτοκίνητο. Θέλανε να αυτοκτονήσουν για να δώσουν το παράδειγμα και να αποκλείσουν κάθε αλυσίδα να πλησιάσει στην όχθη.

10 και 19

Κομμάτιαζαν τα ξύλινα χωρίσματα και κυμάτιζαν τα μαντήλια. Γενοβέφα ! Γενοβέφα ! Γενοβέφα ! Νύχτα ήταν, και γινόταν απαραίτητη η οδοντοστοιχία και το μαστίγιο.

9 και 18

Αγιάτρευτα αυτοκτονούσαν, μ’ άλλα λόγια, εμείς αυτοκτονούσαμε. Καρδιά μου ! Έρωτα ! Ο πύργος του Άϊφελ είναι όμορφος, όπως κι ο σκιερός Τάμεσης. Αν πάμε στο σπίτι του Lord Butown θα μάς δώσουν την κεφαλή του αστακού και το μικρό κύκλο καπνού. Όμως ποτέ δεν θα πατήσουμε πόδι στο σπίτι αυτού του χιλιανού.

8 και 17

Καμιά σωτηρία πια. Φίλα με χωρίς να μου χαλάσεις την γραβάτα. Φίλα με, φίλα με.

7 και 16

Εγώ – ένα παιδί, κι εσύ -αυτό που ζητά η θάλασσα. Παραδεχόμαστε πως η δεξιά παρειά είναι ένας κόσμος δίχως κανόνες και η αστρονομία ένα κομματάκι σαπούνι.

6 και 15

Αντίο ! Βοήθεια ! Αγάπη, αγάπη μου. Πεθαίνουμε πια μαζί. Άι ! Έλεος, σταματήστε για όνομα του Θεού αυτό το ποίημα.

5 και 14

4 και 13

Φθάνοντας εκείνη τη στιγμή είδαμε τους εραστές να αγκαλιάζονται πάνω στα κύματα.

3 και 12

2 και 11

1 και 10

Ένα βιαιότατο χτύπημα της θάλασσας σάρωσε τις προβλήτες και τα καταστρώματα των πλοίων. Ακουγόταν μόνο μια φωνή πνιχτή που κραύγαζε ανάμεσα στα ψάρια.

9
8
7
6
5
4
3
2
1
0

Οι παραθεριστές στην παραλία της Αλεξάνδρειας δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη συγκινητική σκηνή αγάπης που έκανε όλα τα μάτια να δακρύζουν.

[Από τη συλλογή Poemas en prosa ]

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Άνθος του ήλιου.
Του ποταμού άνθος.

Εγώ
Ήσουν εσύ ; Το στήθος έχεις πάμφωτο
Και δεν σ’είδα.

Αυτή
Πόσες φορές σε άγγιξαν
του φουστανιού μου οι άκρες !

Εγώ
Δίχως ν’ανοίξω, ακούω στο λαιμό σου
τις άσπρες φωνές των παιδιών μου.

Αυτή
Τα παιδιά σου πλέουν στα μάτια μου
σαν κίτρινα διαμάντια.

Εγώ
Ήσουν εσύ ; Πούθε έσερνες
τούτες τις ατέλειωτες πλεξούδες, αγάπη μου ;

Αυτή
Στο φεγγάρι. Γελάς ; Ε λοιπόν
ολόγυρα στο άνθος του ναρκίσσου.

Εγώ
Πάλλει στο στήθος μου
ένα ερπετό αρχαίων φιλιών που υπνοβατεί.

Αυτή
Οι ανοιχτές στιγμές κάρφωναν
τις ρίζες τους πάνω στους στεναγμούς μου.

Εγώ
Δεμένοι με την ίδια αύρα
κατάματα κι ούτε που γνωριστήκαμε !

Αυτή
Τα κλαδιά πυκνώνουν, βιάσου.
Κανείς από τους δυό μας δεν γεννήθηκε !

Άνθος του ήλιου.
Άνθος του ποταμού.

[Από τη συλλογή Suites]

 

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly