frear

Ασκήσεις μοναξιάς – του Νεκτάριου Λαμπρόπουλου

Αποβιβάστηκα από το αεροπλάνο
στο αεροδρόμιο Νίκολα Τέσλα.
Τα κτήρια είχαν εξαφανιστεί.
Βρήκα ένα λεωφορείο
και μπήκα μέσα.
Έδωσα τριακόσια δηνάρια
και μου έδωσαν το εισιτήριο.
Σε σαράντα λεπτά περάσαμε μια γέφυρα
πάνω απ’ τον Δούναβη
και μου είπαν να κατέβω,
φθάσαμε στο τέρμα.
Κοίταξα γύρω
κι όλα τα κτήρια αγνώριστα,
οι δρόμοι διαφορετικοί,
το κρύο αδιάφορο.
Πού βρίσκομαι, αναρωτήθηκα.
Στον προορισμό σου, μου απάντησε
μια εσωτερική φωνή.
Όμως αυτή η πόλη
δεν είν’ εκείνη που σε γνώρισα.

Είσαι το Βελιγράδι μου.

***

Πάνε σαράντα χρόνια που γεννήθηκα
κι είκοσι δύο από τότε που τελείωσα το σχολείο
Δώδεκα χρόνια από τον χωρισμό του πρώτου
μεγάλου μου έρωτα
εικοσιπέντε χρόνια απ’ την πρώτη μου δουλειά
δέκα χρόνια απ’ την απώλεια του καλύτερού μου φίλου,
δεκαπέντε χρόνια απ’ τον θάνατο της γιαγιάς μου.

Όλα τ’ αντέχω.

Μα ο χρόνος είν’ αδίστακτος.

Λείπεις μιαν ώρα
και παραπατώ.

[Από τη συλλογή Ασκήσεις μοναξιάς, Χαραμάδα, Πάτρα 2014. Φωτογραφία: Willy Ronis.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly