frear

Δύο ποιήματα -της Ελένης Μαρινάκη

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Και πού να βρίσκεσαι τώρα μητέρα
που τα σκυλιά αλυχτούν
και κατεβαίνει άγριο ποτάμι
στον ύπνο σου.
Τώρα που δε μου μεταφράζεις
τις κινήσεις
αρχαία γλώσσα αναμασάς.

Από καιρό νοικιάζεις άλλο σπίτι
τρέχουνε τα υδραυλικά
και στα πατώματα
ενταφιάζουνε οι ώρες
βυζαντινά φορέματα
πορφύρες αίμα τρίβονται
στο χώμα.

Τόσες οδύνες ξεχασμένες.
Τόση βροχή.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΤΕ

Βρεγμένη μέρα Κυριακή
μου άνοιξες να σου μιλήσω.

Φορούσα μαύρα από μικρή
πάνω στα χέρια μου
λόφους με περιστέρια ανηφόριζα.

Έβγαινε άσπρος ουρανός
και με νανούριζε
μια άνοιξη ορμούσε στο φουστάνι μου
μάτι σχισμένο της ντροπής
εβύθιζε το μεσημέρι.

Ίδρωναν ώρες δίσεκτες
με μια φουρκέτα η γιαγιά
ξεφλούδιζε το καλοκαίρι
περνούσε η σιωπή σαν άνεμος
και μάζευε τους μήνες, τις μέρες
τις Κυριακές που ξέχασα.

Τα χρόνια που έχω να σε δω.

 

[Από το βιβλίο της Ελένης Μαρινάκη, Ο χρόνος τότε, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly