Αυτά είναι τα τρία διηγήματα που η κριτική επιτροπή έκρινε ως τα καλύτερα, στον διαγωνισμό μικροδιηγήματος που διοργάνωσε το Φρέαρ. Σας ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή!

Φρέαρ
του Π. Ένιγουεϊ

«Σάντσο, έχω κουραστεί να περιφέρομαι άσκοπα σ’ αυτό το μυθιστόρημα» και καβάλα στον Ροσινάντη, ύψωσε τη λόγχη του και όρμησε με μανία προς τον Μιχαήλ Θερβάντες, όμως καταποντίστηκε σ’ ένα ξεσκέπαστο φρέαρ.

Άτιτλο
του Βασίλη Γόνη

Ο διάδρομος μύριζε μούχλα και ο τοίχος είχε σκάσει από την υγρασία. Στάθηκε μπροστά από το ασανσέρ. Μηχανικά διάβασε τις οδηγίες. Τι σημαίνει φρέαρ, αναρωτήθηκε. Ήταν τόσο κουρασμένος που σήκωσε τους ώμους στο μυαλό του και πήρε να ανεβαίνει τις σκάλες. Από κάποιο διαμέρισμα ξεπηδούσε μια γαργαλιστική μυρωδιά. Μάλλον λαγός στιφάδο. Πιο πάνω κάποιος άκουγε δυνατά την 9η του Dvorak. Στάθηκε πάλι να πάρει ανάσα. Κρύωνε, αλλά σε λίγο έφτανε. Κοίταξε τα παπούτσια του. Μετά κοίταξε τα χέρια του. Έπιασε την κουπαστή της σκάλας με την ελπίδα ότι το κρύο του μετάλλου θα τον ζωντάνευε, αλλά τα χέρια του ήταν πιο κρύα. Έφτασε στο πλατύσκαλο. Μία πόρτα τον χώριζε από την ταράτσα. Εκεί τελείωνε και το ασανσέρ. Η τροχαλία και το μοτέρ κρυβόντουσαν στην σκιά. Πέρασε το κεφάλι του μέσα από το δικτυωτό και κοίταξε κάτω στο σκοτάδι. «Φρέαρ» μουρμούρισε και μετά έφτυσε. Περίμενε δίχως ανάσα να ακούσει την πρόβα.

Μαργαρίτες
της Λίλιας Κυρίτση

Ήταν από τη μάνα μου πιο νέα. Πιο ψηλή. Πιο στρογγυλή. Πιο άσπρη. Ο άντρας της δεν την αγάπαγε. Γιατί αν την αγάπαγε δε θα τη χτύπαγε. Εκείνη πάλι αγάπαγε τις μαργαρίτες. Κι εγώ αγάπαγα εκείνη. Η μνήμη μου απ’ αυτή μυρίζει σπέρμα. Κάπου εκεί στα δεκατρία μου. Η εικόνα στο μυαλό μου αναλλοίωτη. Μια κληματαριά να σκιάζει την αυλή. Ένας τενεκές δεμένος ψηλά στο μάγγανο. Μια κοπάνα με ασπρόρουχα πάνω σε τσιμεντόλιθο. Υπάρχει ακόμα μια μαργαρίτα περασμένη στα δόντια της και μια ζεστή ηλιαχτίδα να ορμά από τα κληματόφυλλα μέσα στο φρέαρ. Να αναδύεται και να γλιστρά αχνίζοντας στο κοντοβράκι μου. Σαν τη μαργαρίτα μάδησες τ’ άγουρα πέταλα και με εκαταμάδησες. Με ταξίδεψες σ’ όλο το δρόμο, από το αγόρι στον άντρα. Σα μεγαλώσω θα σκοτώσω τον πούστη τον άντρα σου και θα σε γεμίσω μαργαρίτες. Τώρα σε απόσταση μετρώ τις στύσεις μου και σε ευλογώ.