Τριλοβικό μαρτύριο

Βρέχει ἀδιάκοπα στήν μακρινή ἐπαρχία, ὅπως στά χρόνια τοῦ Ἄν… Δέν λαχταρᾶμε καμιά πρωτεύουσα, οὔτε τήν ὀνειρευόμαστε. Ἐνσωματωμένοι στά πετρώματα, ὅπως τριλοβίτες στά πρωταρχικά βράχια, δέν πολυξεχωρίζουμε. Κανείς δέν δραματοποιεῖ τήν κατάσταση oὔτε ἐνδιαφέρεται νά τήν κατανοήσει. Οἱ παλιοί μας πόνοι ἀκινητοποιημένοι ἐπίσης.
Ἄν ὁ Κύριος ἐπιστρέψει περπατώντας πάνω στίς σταγόνες τῆς βροχῆς, ἀμφίβολο ἄν κάποιος ἀνασηκωθεῖ ἐλάχιστα νά τραυλίσει:

«Ἔλα κατά δῶ, ἄνθρωπον οὔκ ἔχω».

Δέν φοβόμαστε παρεκτός ἕ ν α: μήπως ξυπνήσουν συγκινήσεις πού δέν ἐμπιστευόμαστε καθόλου. Οἱ ἀλλεπάλληλες ταραχές μιᾶς χαμένης ἐποχῆς μᾶς ἀποστράγγιξαν ὁλότελα.

Θά ἦταν βολικό νά τελειώσουμε ἔ τ σ ι: ἐκτεταμένες ἀποικίες τριλοβιτῶν. Στήν ἀνώνυμη πετρωμένη κατάσταση πού δέν διεκδικεῖ κανέναν ἑαυτό, ἀξερρίζωτο ἐντούτοις ἐνεδρεύει, ἀδιόρατα ἀνάβοντας τήν καρδιά κάθε σταγόνας, τό παρεκτός.

Ἔχουμε περιπέσει στή λήθη, ἀλλ’ ἐξ αἰτίας του ὄχι στήν ἀπόλυτη λήθη.
Τό ἐρώτημα του, βρόχος – βρόχαρος, ἀπό τόν ὁποῖο δέν ξεφεύγει κανείς κι Ἄν… Τόν πεθάνει.
Οἱ σταγόνες πολλαπλασιάζουν στό τριλοβικό φρέαρ ἀδιάκοπα τύμπανα…

Δέν θά πά ψουν
νά
τρυ
ποῦν
τήν
τρι

λο
βι
κή
λή
θη


κεί
νου
πού

πο
κλεί
ε
ται
νά
ξερ
ρι
ζώ
σου
με
;

Ἀν Τόν Τσέ

Καλοκαίρι 2010
Χριστούγεννα 2014

[Με αφορμή τον διαγωνισμό μικροδιηγήματος, γνωστοί συγγραφείς μάς στέλνουν και δικά τους κείμενα ζητώντας να μείνουν εκτός συναγωνισμού, προκειμένου να μη στερήσουν τη βράβευση από νεότερους συναδέλφους τους. Τα διηγήματα αυτά δημοσιεύονται για την ώρα με ψευδώνυμο, τα ονόματα των συγγραφέων τους όμως θα αποκαλυφθούν μαζί με τα αποτελέσματα.]