frear

Η ουρά και η αμαξοστοιχία – του Κώστα Βραχνού

Ουρά. Όχι του ζώου απόφυση που χάσαμε οι άνθρωποι πολλά χρόνια πριν, αλλά που εδώ και μέρες σχηματίζουμε ιεροπρεπώς στα ταμεία ή έξω απ’ τα σούπερ μάρκετ. Που αναγκάζεται για πρώτη φορά στην καριέρα της να κάνει η κυρία στα εξωτερικά ιατρεία του ΕΟΠΥΥ. Και, ω του θαύματος, δεν δυσανασχετεί! Δεν αγανακτεί! Αλλά στέκεται σοβαρή πίσω απ’ τη μάσκα της, ήσυχη-ήσυχη, σαν υπνωτισμένη. Ίσως γιατί ακούει στο βάθος να χτυπούν κάτι καμπάνες πένθιμες. Ίσως γιατί μέσα απ’ τα θολά της μάτια βλέπει πως ο φαρμακοποιός στον γκισέ είναι ο Χάρος μεταμφιεσμένος. Το αισιόδοξο σενάριο λέει ότι το ανθρώπινο ον μαθαίνει. Κι ότι τούτος ο πρόσκαιρος καταναγκασμός πειθαρχίας, ευθύνης και υπομονής εγγράφεται κάπου στα εγκεφαλικά κύτταρα του απείθαρχου, ανεύθυνου και ανυπόμονου Έλληνος. Ότι μαθαίνει τουλάχιστον -έστω και από φόβο- το συνήθειο της ουράς, να μην κλέβει τη θέση του αλλουνού, να μην ξεφυσά, να μη βιάζεται να ’ρθει η σειρά του. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Θα ’ρθει κι η σειρά του. Και; Άλλωστε, κανείς δεν φτάνει ποτέ. Πόσω μάλλον κείνος που βιάζεται.

Αμαξοστοιχία. Όπου απάνω της πηγαίνουμε και –αργά, πρόωρα ή γρήγορα– φτάνουμε στον τελικό μας κοινό προορισμό, παρότι περπατάμε αντίθετα στα βαγόνια ή ροχαλίζουμε αγνωμόνως στις κουκέτες της και δεν την αισθανόμαστε παρά μόνον προς στιγμήν, όταν συμβεί κάνα φρενάρισμα ή ακουστεί κάνα σφύριγμα. Μα και πάλι αμέσως την ξεχνάμε. Ρίχνουμε αφηρημένες ματιές στα τοπία, κοιτάμε νευρικά τα ρολόγια και μετράμε τις στάσεις, που όμως είναι επίσης κινούμενες. Διότι μία είναι η Στάση. Ας πάρουμε, λοιπόν, κι εδώ το αισιόδοξο σενάριο. Ότι ο πρώτος πληθυντικός επανακτά τρόπον τινά κάποια αίσθηση οικτρότητος και ξαναγίνεται αληθινός πρώτος πληθυντικός. Της πράξης, όχι της γλώσσας. Ότι έπειτα απ’ αυτή την απτή για πολλούς καταστροφή, την προς αποκωδικοποίηση για όλους δοκιμασία, θα θυμόμαστε πότε πότε τη σιδηροδρομική μας συνθήκη. Ότι επιβαίνουμε άπαντες στο ίδιο τρένο με τον έναν άγνωστο Μηχανοδηγό. Κι ότι είναι απολύτως ενδιαφέρον το ταξίδι. Ιδού το αισιόδοξο σενάριο. Γιατί το απαισιόδοξο το ξέρουμε, το ζούμε μέσα από την κούνια μας.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly