frear

Γιώργης Παυλόπουλος, Ποιήματα , Jorgis Pavlopoulos, Gedichte

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης και Dirk Uwe Hansen

Τα πουλιά

Παραμερίζοντας ένα παλιό φόρεμα με τ’ άρωμά της
βρήκα τούτο το χαρτί γραμμένο σε δύσκολες ώρες
στο πίσω μέρος ενός μηνύματος για διασκέδαση.
Πικρές εικόνες ανάμεσα στα λόγια και η ψυχή
όμοια με το σαλίγκαρο πού΄χει κολλήσει σ΄ένα κλωνάρι.

Έξω έβρεχε. Η μέρα ήταν θολή.
Ο κόσμος σα να μην υπήρξε ποτέ.

Μου μιλούσε για τα πουλιά. Κάτω από το κυπαρίσσι
το χώμα μύριζε με τη βροχή. Και τα πουλιά
τα κοίταζα στα μάτια της μονάχα.

Το βράδυ εκείνο δεν πήγαμε στη φιλική διασκέδαση.
Αφήσαμε να ξεχαστεί το μήνυμα.

Την αυγή τα πουλιά κατεβήκαν πλήθος από το φωταγωγό.

.

Die Vögel

Als ich ein altes Kleid weglegte, das noch nach ihr roch,
fand ich eine Notiz, geschrieben in schweren Stunden
auf der Rückseite einer Einladung.
Bittere Bilder zwischen den Worten und die Seele
wie eine Schnecke, die an einem Ast hängt.

Draußen Regen und ein trüber Tag.
Die Welt, als hätte es sie nie gegeben.

Sie sprach mit mir über Vögel. Unter der Zypresse
roch die Erde nach dem Regen. Und die Vögel
sah ich allein in ihren Augen.

An diesem Abend gingen wir nicht aus wie gewohnt.
Wir ließen den Zettel liegen und vergaßen ihn.

Bei Tagesanbruch schwärmten die Vögel aus dem Lüftungsschacht.

**

Στης Κίρκης

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα
ακούγοντας νʼ ανεβαίνει τη σκάλα
μέσ’ στη δροσιά του σπιτιού
σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.

Γύρευα τότε να ξεφύγω
μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου
νύχτες που μελετούσα το κενό
πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.

Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου
ματόκλαδα και χείλια που τά ‘σκιζε ο πόθος μου
κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα
λίγος καπνός από μακριά
λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.
Και το καράβι μου στον κήπο της
δεμένο κι άγρυπνο
σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί
μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν
ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.

.

Bei Kirke

Ich legte mich hin im Dunkeln und wartete auf sie,
hörte, wie sie die Treppe hinaufkam
in der Kühle des Hauses,
wie ein Flüstern aus Küssen und Atmen.

Dann wollte ich fliehen,
aber ihre Schönheit drang langsam ein in meine Knochen,
nachts, wenn ich nachdachte über die Leere
und schwankte zwischen Lust und Tod.

Auch ihre Flanken leuchteten in meinem Schlaf
Wimpern und Lippen, die meine Leidenschaft aufriss,
und die Rückkehr in meinen Schlaf
nichts als ein wenig Rauch in der Ferne,
Blumen und ein beschlagener Krug.
Und mein Schiff in ihrem Garten,
angebunden und schlaflos
wie ein großer schwarzer Hund,
ließ mich manchmal an die Gefährten denken, die verloren gingen,
oder an die seltsamen Anlässe der Liebe.

**

Η δοκιμή

Απάνω ετοίμαζαν το τραπέζι του γάμου
κι εγώ με τη μικρή αδερφή της νύφης
κατεβήκαμε στο κατώγι να φέρουμε τυρί.
Άνοιξα το βαρέλι κι έχωσα το δάχτυλο
στη μυρωδάτη φέτα.
Κι όπως το έβγαλα βουτηγμένο στην άρμη
εκείνη μου το πήρε και το ‘βαλε στο στόμα της
να δοκιμάσει πρώτη.

.

Die Kostprobe

Während sie oben den Tisch für das Hochzeitsessen deckten,
ging ich mit der jüngeren Schwester der Braut
in den Keller, um Käse zu holen.
Ich öffnete das Fass und stippte den Finger
in den duftenden Feta.
Und kaum hatte ich ihn aus der Lake gezogen,
schnappte sie ihn und steckte ihn in den Mund,
um als erste zu probieren.

**

Το δωμάτιο η γυναίκα και το ποίημα

Ήταν μαγκωμένος ανάμεσα στα φύλλα της πόρτας
κι εκεί που πάλευε να περάσει
βλέπει από το ένα μέρος το μικρό του δωμάτιο
το κρεβάτι η καρέκλα το τραπέζι τα χαρτιά
όπως τα είχε αφήσει πριν από λίγο.
Κι από το άλλο μέρος γυρίζει και βλέπει
πάλι το μικρό του δωμάτιο απαράλλαχτο
το κρεβάτι η καρέκλα το τραπέζι τα χαρτιά
να έχουν γίνει ανάμνηση για πάντα.
Και δεν ήξερε από πού να βγει
και πριν αρχίσει να φοβάται
μπήκε μια γυναίκα γυμνή και τον τράβηξε
και δεν θα θυμηθείς ποτέ του είπε
από πού μπήκα και ποια είμαι
μήτε σε ποιο δωμάτιο με είδες.
Μα τι διάβολο σημαίνουν όλα αυτά; Τη ρώτησε.
Όλα σημαίνουν μέσα στο ποίημα και το ξέρεις
του είπε καθώς τον αγκάλιαζε
για να του δείξει ότι δεν ήταν όνειρο.

.

Das Zimmer, die Frau und das Gedicht

Er steckte fest zwischen den Türflügeln,
und während er sich bemühte weiterzukommen,
sieht er auf der einen Seite sein kleines Zimmer,
das Bett, den Stuhl, den Tisch und die Blätter Papier,
wie er sie gerade zurückgelassen hatte.
Und er wendet sich zur anderen Seite
und sieht wieder und unverändert sein kleines Zimmer,
das Bett, den Stuhl, den Tisch und die Blätter Papier,
wie sie sich für alle Zeiten in sein Gedächtnis eingegraben haben.
Und er wusste nicht, wohin er gehen sollte,
und bevor er noch anfangen konnte, sich zu fürchten,
kam eine nackte Frau und zog ihn an sich und sagte:
“Du wirst dich nicht mehr erinnern,
woher ich gekommen bin und wer ich bin
und in welchem Zimmer du mich gesehen hast.”
“Was zum Teufel soll das bedeuten?” fragte er sie.
“Alles bedeutet etwas im Gedicht, und das weißt du,”
sagte sie, während sie ihn umarmte,
um ihm zu zeigen, dass es kein Traum war.

**

Ο Χοκουζάι και η Γυναίκα του Ψαρά

Ίσως ο Χοκουζάι στ’ όνειρό του
είδε τη Γυναίκα του Ψαρά
να ονειρεύεται πως τη ζωγράφιζε γυμνή
καθώς την τύλιγε ολοένα και την έγλειφε
το χταπόδι του ονείρου της.

Ίσως η Γυναίκα του Ψαρά
είδε τον Χοκουζάι στ’ όνειρό της
να ονειρεύεται πως τη ζωγράφιζε γυμνή
καθώς την τύλιγε ολοένα και την έγλειφε
το χταπόδι του ονείρου της.

Ίσως εμείς κοιτάζοντας τη ζωγραφιά του Χοκουζάι
βλέπουμε δυο όνειρα το ένα μέσα στο άλλο
δίχως να το ξέρουμε.

.

Hokusai und die Fischersfrau

Vielleicht hat Hokusai die Frau des Fischers
in seinem Traum gesehen,
wie sie träumte, dass er sie nackt malt,
während der Oktopus aus ihrem Traum
sie ganz und gar umschlingt und leckt.

Vielleicht hat die Frau des Fischers
Hokusai in ihrem Traum gesehen,
wie er träumte, dass er sie nackt malt,
während der Oktopus aus ihrem Traum
sie ganz und gar umschlingt und leckt.
Vielleicht sehen wir, wenn wir Hokusais Bild betrachten,
zwei Träume, den einen im anderen,
ohne dass wir es wissen.

**

Το πρώτο δειλινό

Κάπου εκεί
κατά το άβατο μέρος του κήπου
είδανε το πρώτο δειλινό
σαν ένα χρυσό πιθάρι
που κατρακύλαγε ανάμεσα στα κρίνα
κι από μέσα χυνόταν
μέλι μαύρο
η νύχτα.

Φιλήθηκαν χωρίς να ξέρουν
τι ήταν το φιλί
χωρίς να ξέρουν
πως από εκείνο το χρυσαφένιο φως
που τα μάτια τους βλέπανε για πρώτη φορά
είχανε γεννηθεί οι λέξεις
κήπος φιλί κρίνα πιθάρι νύχτα
σημαίνοντας τον έρωτα
στα σκοτεινά του βάθη.

.

Der erste Sonnenuntergang

Irgendwo dort
nahe beim unzugänglichen Teil des Gartens
sahen sie den ersten Sonnenuntergang
wie einen goldenen Krug,
der unter die Lilien gerollt war;
und aus ihm floss die Nacht heraus
wie schwarzer Honig.

Sie küssten einander
und wussten nicht was das war, ein Kuss,
und wussten nicht,
wie aus diesem goldenen Licht,
das sie zum ersten Mal sahen,
die Wörter entstanden waren,
Garten, Kuss, Lilien, Krug, Nacht,
die das Verlangen bedeuteten
in seiner dunklen Tiefe.

**

Η πόρτα και ο καθρέφτης

Η πόρτα μισάνοιγε με τον αέρα
και μες΄από το άνοιγμα
για μια στιγμή
βλέπαμε τη θάλασσα.

Και στον καθρέφτη
σαν άνοιγε η πόρτα
βλέπαμε πάλι τη θάλασσα.

Το κρεβάτι τα κορμιά μας
και τη θάλασσα.

.

Tür und Spiegel

Vom Wind wurde die Tür halb aufgedrückt,
und durch den Spalt
sahen wir für einen Moment
das Meer.

Und im Spiegel,
als die Tür sich öffnete,
sahen wir wieder das Meer.

Das Bett, unsere Körper
und das Meer.

**

Ο Γιώργης Παυλόπουλος, ποιητής της α’ μεταπολεμικής γενιάς, γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1924 και πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 2008. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς να ολοκληρώσει ποτέ τις σπουδές του. Εργάστηκε ως λογιστής και γραμματέας σε ιδιωτικούς φορείς. Ποιήματά του πρωτοδημοσιεύθηκαν το 1943, στο περιοδικό Οδυσσέας, που εξέδιδε με φίλους του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εξέδωσε οκτώ ποιητικές συλλογές και ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

*

Jorgis Pavlopoulos, ein Dichter der ersten Zwischenkriegsgeneration, wurde am 22. Juni 1924 geboren und starb am 26. November 2008. Er studierte Rechtswissenschaften an der Universität Athen, brach jedoch sein Studium ohne Abschluss ab und arbeitete als Buchhalter und Sekretär für verschiedene Firmen. 1943 erschienen die ersten seiner Gedichte in der Zeitschrift “Odysseas”, die er gemeinsam mit Freunden herausgab. Im Lauf seines Lebens veröffentlichte er acht Lyrikbände und beschäftigte sich als Autodidakt mit der Malerei. Er ist Gründungsmitglied des Schriftstellerverbandes.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly