frear

Αλχημική αντίδραση – της Ιωάννας Λεκκάκου

Μας χώρισε ο ωκεανός,
και κάθε φορά που η τύχη τ’ αποφάσιζε
κι άκουγα ήχους βαθείς κλαρίνου,
φτερά ανοίγονταν τα χέρια μου
κι εντός μου χόρευα τσάμικους χορούς αρσενικούς
με πόδια να φυτρώνουν ρίζες.

Πατρίδα.

Με κάθε μου στροφή γύρω απ’ τον ήλιο
τα μίλια αυγάτιζαν
οι ωκεανοί βάθαιναν
τα κλαρίνα έγιναν πιάνα και κιθάρες,
έγιναν ο Σεβάχ
που μου ‘γνεφε θλιμμένα καληνύχτα
κι έφερνε θύμησες πατρίδας,
που δεν άλλαζε
που δεν πλήθαινε
που δεν πλάταινε μαζί μου.

Πλήθος περιστροφές γύρω απ’ τον ήλιο ανάμεσα σε κείνη και σε μένα πια.
Μετακινήθηκα πολλάκις.

Τόσο που έγινα εγώ η πατρίδα μου
Κι εκείνη εξαφανίστηκε εντός μου
Και σύντομα εγώ εντός της
Δεν υπάρχει πια
Δεν υπάρχω πια

Οι μόνες μουσικές που μ’ επιστρέφουνε σε κείνη και σε μένα
είναι της σιωπής

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.] 

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly