frear

Εωθινό – της Marija Dejanović

Μετάφραση: Χαρίλαος Νικολαΐδης

Το εωθινό είν’ ένα βουβάλι.
Τα δυο του κέρατα ανοίγουν σαν λωτός,
η πάχνη το δροσίζει, καθώς σκορπάει
μ’ ένα απαλό
στρίψιμο του λαιμού. Η ομίχλη συγκεντρώνεται
σε μια πυκνή, λεπτή, γούνινη επίστρωση που
ακολουθεί τη ραχοκοκαλιά,
όπως το λευκό ελάφι
ακολουθεί τα οχήματα
όταν χιονίζει.
Τα λευκά πέταλα του λωτού

ή
τα λευκά αιμοσφαίρια,
σαν μαργαριταρένια περιδέραια,
κρέμονται στις στέγες όταν
πιάνει το κρύο.
Η αναπνοή του εωθινού ορμά
και τρέχει, με το σύντομο,
βιαστικό πέταγμά της,
όπως η ζωή του λαγού
και άλλων λευκών ζώων.

Εωθινό: το μόνο κομμάτι της σκηνής που έχει χρώμα καφέ.

Όλα τα άλλα είναι λευκά, παντού,
οπουδήποτε το μικρό τουφέκι του ματιού,
σκεπασμένο με μια λεπτή παγωμένη μεμβράνη,
μπορεί να κάνει σπαγγάτο.
Καφέ είναι μόνο ένα δέντρο με τέσσερις ρίζες
και δυο κλαδιά.

Δεν ξέρω γιατί το εωθινό

μου θύμισε τον ζογκλέρ,
που περιμένει να γίνει πράσινο
το φανάρι στη διάβαση. Τότε αρχίζει να πετά
λασπωμένα μπαλάκια του τένις,
η μια μπάλα διαδέχεται την άλλη,
σαν μεγάλα, λεία καρύδια.
Αν μονάχα μπορούσα
να πέσω στο βρεγμένο δρόμο
και να κυλήσω κάτω από ένα αυτοκίνητο
που αναμένει την ένδειξη για να φύγει,
για να ρημάξει τη μέρα.
Έτσι, δεν υπάρχει λάθος.
Δεν υπάρχει λάσπη στα χέρια μας.

Η αγάπη μου είναι κυνηγός
που σημαδεύει
το κενό ανάμεσα στα δυο κέρατα.

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly