frear

«Οι στρατηγοί μοστράρουν τα σκυλόδοντά τους» – του Σπύρου Αραβανή

Ι. ΚΡΟΣΤΑΝΔΗ

Ξέρεις να αντέχεις σαν αβύθιστο πλοίο
Κροστάνδη σε λένε και γυρνάς μες το κρύο
Της ουτοπίας που παγώνει τα χνώτα
Ποιος θα σου αλλάξει τη ρότα;

Την οθόνη ανοίγεις σαν υγραερίου φιάλη
Δεν φοβάσαι που στρέφει μπρος σου σκανδάλη
«Προσοχή, σκληρές εικόνες!» διαβάζεις στο τζάμι
Και αμέσως βουτάς στο θαλάμι.

Μες την κρύπτη που έχουν ταΐσει το τέρας
Με σκοτάδια ανθρώπων και φώτα ημέρας
«Κανείς δεν μπορεί πια να μ’ εκπλήξει»
Μου λες και φαντάζει σαν πλήξη.

Ακρωτηριασμένες αισθήσεις και κομποσκοίνια
Μια λάμψη μεγάλη που μοιάζει με πείνα
«Οι στρατηγοί μοστράρουν τα σκυλόδοντά τους»*
Θα είσαι για πάντα δικιά τους.

……………………………………………..

* «Ένα αεροπλάνο πέταγε πάνω από την Κρονστάνδη και πέταγε προκηρύξεις υπογεγραμμένες από την επιτροπή αμύνης της Πετρουπόλεως. Μία από αυτές έλεγε μεταξύ άλλων: “…Βλέπετε τώρα πού σας οδήγησαν; Βλέπετε πού καταντήσατε; Πίσω από τους εσέρους και τους μενσεβίκους, οι τσαρικοί στρατηγοί μοστράρουν κιόλας τα σκυλόδοντά τους”».

ΙΙ. ΤΟ ΑΙΜΑ

Το αίμα ρέει απ’ τις οθόνες
Σαν σιντριβάνι της Σταδίου
Βάφει τους τοίχους και τις πόρτες
Με ένα χρώμα χειρουργείου

Μπαίνει στα κάδρα, στο ψυγείο
Μες στα συρτάρια, στις κουρτίνες
Έχει νοτίσει σαν σφαγείο
Τα έπιπλα και τις βιτρίνες

Τρέχει σαν χείμαρρος στη βρύση
Και μπογιατίζει κάθε γλάστρα
Τη μυρωδιά του έχει αφήσει
Στάζει στου ταβανιού τα άστρα

Κυλάει κάτω απ’ το κρεβάτι
Καλπάζει μέσα στο σαλόνι
Το ερυθρόδερμό μου άτι
Πηγαίνει μέχρι το μπαλκόνι

Το μόνο ανάχωμα που βρίσκει
Στο διάβα της αυτή η σφαίρα
Είναι όταν πλέον συναντήσει
Το αίμα στην καινούρια μέρα

ΙΙΙ. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΑΦΙ
(20.10.2011)

Μαλλιά ξεριζωμένα και χέρια πάνω
σαν τσεκούρια.
Η μοίρα δεν αλλάζει το σενάριο.
Η ατιμία της ζωής γίνεται ο έντιμος
γίνεται ο πιο έντιμος θάνατος.

Το αίμα που με αίμα μόνο τρέφεται
Πληγή είναι ανοικτή και δεν γιατρεύεται

Κάπου ξημερώνει μια γιορτή
τρυπούν οι ιαχές της τα χιλιόμετρα του δωματίου.
Όμως όλα τα φινάλε του ενός
παραλλαγές στην ίδια θλίψη
για τους νεκρούς που ούτε ένα ψυγείο κρεάτων
δεν ανέπαυσε την ανωνυμία τους.

Το αίμα που με αίμα μόνο τρέφεται
Πληγή είναι ανοικτή και δεν γιατρεύεται

Έτσι, το μέλλον μένει πάντα διψασμένο για αίμα
όπως τα παιδικά μάτια για εξηγήσεις
και ο πιστός για το θαύμα.

Το αίμα που με αίμα μόνο τρέφεται
Πληγή είναι ανοικτή και δεν γιατρεύεται

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφίες: Tish Murtha.Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly