frear

Τρία ποιήματα – του Γιώργου Γκανέλη

ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Αδιέξοδο
ώσπου μια νύχτα
στα εφημερεύοντα
γνώρισα την Καίτη

πού να ‘ξερε
πως άνοιγα λαγούμια
για να τη θάψω

φώναζε
κι έμοιαζε άγαλμα
βρόμικου πάρκου

αιμόφυρτη
κρατώντας υπό μάλης
το τέλος του κόσμου

Όσες φορές
κι αν κόπηκα με ξυράφι
το ποίημα θα ‘ναι εδώ

να δίνει διέξοδο
στις έξι τα χαράματα

Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ

Είμαι τόσο ανεπίδεκτος γέλιου
που νομίζω πως βρέχει ειρωνεία

Σου το είπα και άλλη φορά
όταν ο σαρκασμός κραυγάζει
μην τον αφήνεις ανυπεράσπιστο

Σε πλακώνουν χαράματα οι τοίχοι
κι εσύ ψάχνεις για τα αντικλείδια
κι ούτε που θα προλάβεις ν’ ανοίξεις
γιατί τα συμβάντα δεν περιμένουν
(με την Ποίηση δε φτιάχνεις σουξέ)

Κι όλα θα επαναλαμβάνονται
μέχρι ανεπανόρθωτης βλάβης
του αριστερού ημισφαιρίου
εκεί θα σταματήσει το πανηγύρι
και θα ψάχνουμε για κλιματιστικά

Κι αν μπορώ ακόμη και μιλώ
το οφείλω στον στρεπτόκοκκο
που χτίζει αποικίες στον λαιμό

Μετά το πέρας της λοίμωξης
θα στείλω την απομαγνητοφώνηση

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Να σας θυμίσω τις ομπρέλες
που έκλειναν ανεξήγητα
όταν άρχιζε η βροχή;
Τους τραυματίες των ουρανών
στα φεγγάρια – χειρουργεία;
Μόνος είδα τα ψαλίδια
να κόβουν τον ομφάλιο λώρο
του λευκού μεσημεριού
και τα περιστέρια στα σύρματα
να γίνονται άγγελοι
Έκτοτε το χιόνι μοιάζει γάζα
που απορροφά τα αίματα

Ο δικός μου χρόνος είναι άνθος
μιας μουγγής φραγκοσυκιάς
γι’ αυτό τα λόγια λιμνάζουν
σε ανακυκλωμένο χαρτί
γι’ αυτό η ομορφιά σκοντάφτει
στη θηριωδία του γήρατος
Περιπέτεια που γεννήθηκα
ήταν όλα κλειστός δρόμος
κι ο έρωτας επιτραπέζιο παιχνίδι

Εκεί θα καταλήξουμε κάποτε
νεκροί με δύο ψυχές
– ρεζέρβες πάντα χρειάζονται –

[Από τη συλλογή Ακτινογραφία θώρακος, Θράκα, 2019. Φωτογραφία: Alain Laboile. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly