frear

Ενός (ή έστω μισού) λεπτού ορθοστασία – του Παναγιώτη Φάμελλου

«είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες»
(από «Το ταξίδι της φάλαινας» των Στέρεο Νόβα)

«Όλα τα χρωστάω στη γυναίκα μου, που σαν βράχος στάθηκε δίπλα μουόλα αυτά τα χρόνια», είπε κι εγώ σκέφτηκα:

ας σηκωθούμε όλοι όρθιοι (ή έστω οι μισοί) για ένα λεπτό (ή έστω το μισό) για να αποτίσουμε τον φόρο τιμής που αρμόζει όχι στις/στους γυναίκες/άντρες, συζύγους επιφανών αντρών και γυναικών

τις/τους οποίες/ους συχνά μνημονεύουν τα έτερα ημίσεά τους όταν, φτάνοντας στο τέλος, όχι του βίου τους, αλλά της ενεργής και παραγωγικής τους πορείας, νιώθουν ότι έχουν ολοκληρώσει και πράξει ό,τι αποφασιστικό και καινοτόμο μπορούσαν να πράξουν (κοινώς όταν βγουν στη σύνταξη ή όταν χάσουν, χωρίς την προοπτική να την ξανακερδίσουν, όποια εξουσία είχαν και τους επέτρεπε να δράσουν),

τις/τους μνημονεύουν για να τις/τους ευχαριστήσουν ευγνωμονώντας τις/τους για το πόσο σταθερά, σαν βράχοι υπομονής και εγκαρτέρησης, στάθηκαν δίπλα τους με άπειρη κατανόηση και αυτοθυσία, κρατώντας τα ηνία του οίκου τους (ήτοι του ευπαρουσίαστου σπιτιού και της αξιοπρεπούς οικογένειας) κατευθύνοντας και οδηγώντας τον σε ασφαλή λιμάνια διαμέσου των επικίνδυνων υφάλων της καθημερινότητας υποκαθιστώντας και την πατρική/μητρική απουσία καθώς εκείνος/νη ήταν απασχολημένος/νη στους στίβους των ωραίων, των μεγάλων και των αληθινών έργων χωρίς δυνατότητα ενασχόλησης με τα οικογενειακά θέματα (τις/τους μνημονεύουν ωραιοποιώντας και εξιδανικεύοντας στην πραγματικότητα τις –συνήθως– άβουλες ή γεμάτες βούληση αλλά καταπιεσμένες προσωπικότητες των συντρόφων που τους/τις ανέχτηκαν)

ας σηκωθούμε όρθιοι μισό λεπτό όχι γι’ αυτές/τούς τις/τους συζύγους αλλά τις/τους άλλες/ους, εκείνες/ους που δεν δείχνουν κανένα ίχνος υπομονής και εγκαρτέρησης, κανένα δείγμα κατανόησης και αυτοθυσίας για κανένα ωραίο, μεγάλο και αληθινό έργο του/της συντρόφου τους

αλλά ολημερίς κι ολονυχτίς, με πείσμα και πάθος, άτεγκτα κι ατέρμονα του/της υπενθυμίζουν, κάθε στιγμή της μίζερης καθημερινότητάς τους, πόσο ανεπαρκείς είναι στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και των εμποδίων της κοινής τους ζωής με σκοπό να ακρωτηριάζουν και να πνίγουν εν τη γενέσει της (ή και προ της γένεσής της) κάθε προσπάθεια και σχέδιο απεγκλωβισμού κι απελευθέρωσης, οραματισμού και δημιουργίας και να κρατούν κοντά τους δέσμιους τους φέροντες τον ίδιο ζυγό

ενός λεπτού ορθοστασία για όλους/ες αυτούς/ές τους/τις συζύγους γιατί το σημαντικό σ’ αυτό το θεάρεστο έργο είναι πως συμμετέχουν εξίσου και οι δύο κεφαλές της οικογένειας, σ’ αυτή τη διαδικασία της αλληλοαναίρεσης και αλληλοεξουδετέρωσης που προστατεύει και αναπαράγει τα υπάρχοντα δεδομένα έτσι ώστε να είναι όλοι σίγουροι πως η ίδια κι απαράλλαχτη, κοινότοπη και χαμερπής πραγματικότητα, η πραγματικότητα που όλοι ξέρουμε κι έχουμε συνηθίσει, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, δεν πρόκειται να διακυβευτεί και να διασαλευτεί.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly