frear

Δύο ποιήματα – του Ιάσονα Νικητέα

Γρίφος

Τις αφήνεις να χάσκουν σε ένα τραπέζι
απόρθητα κάστρα,
εσφαλμένες αντιλήψεις πως ο χρόνος κάποτε θα μας είναι αρκετός.
Μα πάντα μισοάδειες περιμένουν τον αφέντη τους.
Ή μήπως τους αφέντες των;
Σε ένα άδειο σπίτι μονάχα ένας κύριος κατοικεί,
πίνει καφέ με τα φαντάσματα κάθε πρωί,
όταν ο ήλιος ανατέλλει.
Και εσύ λες πως δεν τις έπλυνες γιατί καρτερούσες κάποιος γνωστός,
ένας κανένας να φανεί.
Μη λες ψέματα,
οι κούπες σου σε γνωρίζουν.
Τα χείλη σε ξεμπροστιάζουν κάθε πρωί.

Μνήμη

Γύρισα και βρήκα το σώμα μου γυμνασμένο
από τα δικά σου χέρια.
Τώρα μέρα με τη μέρα
οι νότες που έμαθες το κορμί μου να λαλούν
σιγά σιγά θα πάψουν
και τα δημόσια σημάδια του πάθους
γύρω από τον λαιμό
θα σβήνουν περιμένοντάς σε.
Η θέα από το μπαλκόνι δεν θα είναι πια ίδια
ούτε οι πολύωρες βόλτες στο κέντρο.
Αλλά κυρίως η ισορροπία μέσα μου
θα έχει διαταραχθεί,
και ο πόνος
που ενίοτε μου ανακατεύει τα σωθικά
θα πάψει,
κι εγώ θα μείνω
να αναρωτιέμαι αν η ευτυχία έχει για τίμημά της
αυτό τον λιγοστό πόνο.

Κι ύστερα,
το αμάξι όταν θα οδηγώ
θα σκέφτομαι το άγγιγμα σου στα μαλλιά μου,
μα μόνο ο αέρας
όταν τα παράθυρα θα είναι ανοιχτά
θα τα χαϊδεύει.


Φωτογραφία: Saul Leiter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly