frear

Σαν σκύλος – του Κωστή Καστραντά

Μερικές φορές αισθάνομαι σαν σκύλος.
Με ένα μακρύ λουρί τριγυρνάω στην πόλη.
Εδώ και χρόνια γύρω γύρω.
Είμαι και πιστός και χαδιάρης.
Που και που γαβγίζω κιόλας.
Αλλά δεν δαγκώνω.
Ένα σκυλάκι σαν όλα τα καλά σκυλάκια.
Κοιμάμαι, τρώω, πίνω, τρέχω, χέζω και γαμώ.

Όμως μερικά βράδια.
Στον ύπνο μου βλέπω ουρλιαχτά να σχηματίζονται στον ουρανό.
Παίρνουν μορφές προϊστορικών θηρίων και με καλούν.
Και γίνομαι και εγώ κραυγή και λύκος και τέρας
και γεύομαι σάρκες που ακόμα στενάζουν.
Και μετά τίποτα.
Ανήσυχα αλλάζω πλευρό και λαχανιάζοντας
ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω το ταβάνι.
Είναι λευκό και ανθρώπινο.
Είναι ασήμαντο.
Στο χωλ φαντάζομαι κάτι να κινείται
και με αγωνία περιμένω η σκιά του να διαγραφεί εκεί πάνω.
Όχι για πολύ.
Πριν αφεθώ ολοκληρωτικά με παίρνει ο ύπνος
και ονειρεύομαι το τίποτα μέχρι το πρωί.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

 

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly