frear

Ποιήματα – του Abdelwahed Souayah

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης

Παιδί

Παίζω κάθε μέρα. Αγοράζω συχνά παγωτό
και μια σοκολάτα.
Καταγίνομαι με ιστορίες και με βομβαρδίζουν
ειδήσεις.
Τα καινούργια, γιορτινά μου ρούχα με κάνουν ευτυχισμένο.
Ουρώ στα τείχη της πόλης.
Φιλάω τα ξεροκόμματα ψωμιού, πριν τα πετάξω
στα σκουπίδια.
Όχι εσείς, εγώ έχασα ένα δόντι
και τώρα παρακαλώ την γαζέλα
να μου δώσει ένα δικό της.
Κάθε νύχτα πλαγιάζω στο κρεβάτι μου
και ονειρεύομαι την Σακίρα…
Μετά από τόσα χρόνια ανακάλυψα πως είμαι παιδί.

**

Ο σκύλος

Η αλυσίδα που ο σκύλος μας ο Φοξ
ήταν δεμένος σε ένα δέντρο στο παλιό μας σπίτι,
ήταν τελείως σκουριασμένη.
Πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά εκείνη δεν άλλαξε.
Δεν θυμάμαι πια πώς ο Φοξ
μπόρεσε να το σκάσει,
αλλά η αλυσίδα έμεινε κατά περίεργο τρόπο
να κρέμεται στο μοναδικό δέντρο.
Κανένας δεν είχε δικαίωμα να αδιαφορήσει
για την απουσία εκείνου
που φανταζόταν αλυσοδεμένο:
Ήταν σκυλί;
Κριός;
Γαϊδούρι;
Όσοι μας επισκέπτονταν, έκαναν αυτές τις ερωτήσεις.

Θυμάμαι μια φορά που προσπάθησα να φέρω πιο κοντά
ένα κόκαλο που μου πέταξαν,
πως η αλυσίδα μ’ εμπόδισε.

**

Το άγαλμα ενός σκύλου

Μου ανήκε το άγαλμα ενός σκύλου,
που κοιμόταν μαζί μου στο ίδιο κρεβάτι.
Ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι με προστάτευε
από τα κακά πνεύματα,
που κάθε νύχτα μου έλεγε ιστορίες η μητέρα μου.
Μια μέρα μεταμορφώθηκε σε αληθινό σκύλο
και έτσι τώρα είχα ένα τρομακτικό πιτ μπουλ.
Πεινούσε συνέχεια κι εγώ πάντα
ανταποκρινόμουν στις ανάγκες του.
Μια μέρα που έλειπα, έφαγε το μοναδικό μου δέντρο.
Δυο μέρες που δεν ήμουν εκεί, έφαγε τα βιβλία μου
και όλα τα χαρτιά μου.
Με το που απουσίασα μια ολόκληρη εβδομάδα,
καταβρόχθισε τα παιδιά μου.
Τώρα είμαι στο δρόμο, άστεγος.
Μόλις χθες ξαναγύρισα από την παιδική ηλικία,
για να μη δω,
πως ήταν έτοιμο να ρημάξει το σπίτι μου.

**

Στη διασταύρωση

Στέκομαι στη διασταύρωση.
Κανένας πλάι μου.
Κανένα όνομα στην μνήμη.
Τις σελίδες που άλλαξαν τη ζωή μου μόλις τις έγραψα,
τις πήρε ξαφνικά η ανεμοδούρα.
Για όλες τις ιστορίες που έζησα, δεν νιώθω
συμπόνια.
Κάποιοι περαστικοί δεν μου ‘δωσαν σημασία.
Μοιάζω με αποφόρι,
ένα κουρέλι στη μέση του δρόμου.
Τα πουλιά που τις φτερούγες τους με πάθος υπερασπίστηκα,
είναι τώρα όλα στον παράδεισο
και όλα τα δέντρα, για τα οποία αγωνίστηκα σκληρά,
προτίμησαν να μείνουν στο χώμα.
Στέκομαι στην διασταύρωση.
Χωρίς πόδια.

**

Ο Αμπντελβαέντ Ζουαγιαά γεννήθηκε το 1966 στην Μπέμπλα της Τυνησίας. Σπούδασε Αραβική Φιλολογία και εργάζεται ως φιλόλογος στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι πρόεδρος του Αραβικού Συνδέσμου Συγγραφέων. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές και έχει συμμετάσχει με πολυάριθμα ποιήματα σε ανθολογίες στην Τυνησία και το εξωτερικό.

*

[Τα παραπάνω ποιήματα συμπεριλαμβάνονται στο γερμανικό λογοτεχνικό περιοδικό Matrix, τχ. 49 (3/2017), απ’ το οποίο και μεταφράστηκαν στα Ελληνικά. Πρώτη δημοσίευση των μεταφράσεων στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Moises Levy. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly