frear

Ψυχανάλυση – της Χλόης Κουτσουμπέλη

στον Ευριπίδη Ευριπίδου

Στο ρετιρέ κατοικεί ένας γέρος
με ροδαλά μάγουλα και ριγέ κάλτσες
τον λένε κύριο Γκοντ, Άι Βασίλη,
ή πατέρα.
Όταν γελάει,
καρφώνουμε τους καθρέφτες στον τοίχο
για να μην σπάσουν τα είδωλά μας.
Ακριβώς από κάτω ζει μία μητέρα.
Μπαλαρίνα που κάνει ισορροπία
πάνω σ’ ένα ξυραφάκι
γι’ αυτό οι πατούσες της είναι πάντα ματωμένες.
Ο δεύτερος και τρίτος όροφος είναι νοικιασμένοι
σ’ ένα οικοτροφείο σκιών.
Δεν κάνουν καθόλου θόρυβο,
και δεν αφήνουν σκουπίδια έξω απ’ την πόρτα.
Σε μία αιώρα στο μπαλκόνι τους
κοιμάται σε εμβρυακή στάση ένας αδελφός.
Κάθε πρωί τις φουσκώνει με μία τρόμπα
κάθε βράδυ τις ξεφουσκώνει
με την ασημένια καρφίτσα
που φορούσε εκείνη την ημέρα στην γραβάτα.
Τέλος στο ισόγειο,
ζω εγώ με έναν σύζυγο,
μισό καναρίνι
(το άλλο μισό είναι μονίμως στο στόμα
της σιαμέζας γάτας που κοιμάται στο σαλόνι)
και δύο δίδυμα παιδιά.
Έχουν ονόματα, αλλά δεν ξέρω
ποτέ ποιο από τα δύο είναι παρόν
το μεσημέρι στο τραπέζι.
Θα ήμασταν μία ευτυχισμένη οικογένεια,
αν κάθε βράδυ δεν μας πλάκωναν οι πάνω όροφοι
γεμίζοντας το σπίτι ασβέστες και τσιμέντα.
Για τα κοινόχρηστα όμως δεν υπάρχει πρόβλημα.
Το ποσοστό στον πόνο
ρυθμίζεται ανάλογα με τα τετραγωνικά.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Steven Rubin. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly