frear

Χαλασμένα σπίτια – του Κώστα Μοναστήρα

Σπρώχνεις την πόρτα
(σαν ξεραμένο πλοίο
μοιάζει το σπίτι)
Πηνελόπη/
(στο ξύλο έχει βραχώσει
μια ανεμώνη)
Στο ακρωτήρι του κρεβατιού/
κάθεσαι εσύ/
(στάχτη παντού)
Κάθεται το όμορφό σου/
το ταγέρ/
(που αφήνει
τα δυο χυτά σου πόδια
να αποκαλυφθούν)
Τρίβεις το λυχνάρι/
(τα δάχτυλά σου μοιάζουν
με τα άνθη κερασιάς)
για να εμφανιστεί/
η αράχνη/
που έχει πλέξει/
τον ιστό της/
γύρω του.
Θα σου κάνει τη χάρη/
να τη λιώσεις/
κάτω απ’ τα ακριβά σου τακούνια.

Το ταβάνι στάζει/
σπάζει χρόνια,
σταγόνα σταγόνα,
το σπίτι/
(πάντα το νερό βρίσκει δρόμο,
άλλοτε να θρέψει,
άλλοτε να καταστρέψει).

[Στα ξύλινα δοκάρια/
ένας ποντικός κρατά/
ένα σκουλήκι (γνώριμο;)/
στα δόντια/
για να ταΐσει τα μικρά του.

Μια πεταλούδα βυζαίνει/
τα μαλλιά σου/
(μυρίζεις λεβάντα
και έρωτα που ξεχάστηκε
έξω από το ψυγείο).]

Μια θάλασσα ταραγμένη/
έχει σχηματιστεί στα πόδια σου
(την ταράζει η παρουσία σου;
Κλείνεις τα κουμπιά,
κρύβεις τα στήθη σου.
Ανάμεσά τους ένα φαράγγι
ανοιγόταν,
οι τολμηροί το κατεβαίνουν
μέχρι τη δίνη του αφαλού σου,
οι τολμηρότεροι κομμάτι παρακάτω).

Υγρασία/
Φτιάχνεις/
ένα χάρτινο πλοίο και/
το αφήνεις στη θάλασσα…
για είκοσι ώρες/
ζωγραφίζεις ανθρώπους/
στα πανιά και στην κουβέρτα,
στο τιμόνι έναν λάγνο…
Ο καπετάνιος ίσως/
να είναι και σπλαχνικός/
και να βγει/
να σε περιμαζέψει/
στην καμπίνα του τη ζεστή/
μέχρι το πρωί/
που θα χωνέψει/
το χαρτί/
(πάντα τραβά από το είκοσι και δεν καίγεται)
η θάλασσα.
Εσύ έχεις δέρμα/
(στα ψηλά σου τα παπούτσια,
στα ακριβά δέρματα
-και τα αποκαλυπτικά-
που ντύνουν
και γδέρνουν το κορμί σου)
ακόμα/
να τανύσεις/
σαν πανί/
και να φύγεις/
μέχρι…

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Έργο: Eugenia Loli. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly