frear

Τέσσερα ποιήματα – της Δήμητρας Σκανδάλη

Σε επανάληψη

Λογοκρίνομαι
Παθητική φωνή
Αντωνυμία προσωπική
Εγώ
Και από εμένα
Σαδιστής ενεργητικός
Μαζοχιστής παθητικός
Απ τη φύση μου δυο φύσεις να μοιράζομαι αντικρουόμενες
Αδυνατώ να βγάλω την ασχημάτιστη κραυγή μου
Γιατί γνωρίζω εκ των προτέρων πως κι αυτή αυτολογοκριμένη θα ναι
Αυτοεξόριστη στον κόσμο του οποίου δεν είμαι παρά αναπόσπαστο
δυσλειτουργικό κομμάτι
μοιάζω καθόλα να ταιριάζω
μα δεν ανήκω.
Η μόνη μου πιστή αρχή και φίλη
Που χρόνια τώρα προσπαθώ να διώξω
Η λήθη
Που έφτασε να ναι η πιο μόνιμη μνήμη μου
Κι η εμμονή μου
Χάνω ώρες ώρες θαρρώ τη λογική μου
Ξεχνιέμαι και νομίζω πως μου επιτρέπεται κι εμένα να μιλώ
Παρόλη την αναπηρία μου
Βίαιος και στυγνός του εαυτού μου εκτελεστής
Ούτε το έγκλημα δεν μπορώ πια να ευχαριστηθώ

Φθείρομαι-επουλώνομαι

Σκίζω χωρίς να ξέρω πού και πώς τα δάχτυλά μου
Τα τυλίγω με επιδέσμους και τσιρότα
Σφιχτά πολύ
Επουλώνονται
Σκίζω έτσι περίπου και τα σωθικά μου
Γνωρίζοντας ακριβώς το πότε και το πώς
Κρατώ τις ημερομηνίες
Λέω πως τις κρατώ για να χω μνήμη των συμβάντων
Να θυμάμαι τι μου έκανα
Τι δεν έμαθα ακόμη να μην κάνω
Επουλώνομαι
Πάντα η ίδια βαρετή διαδικασία
Ζωή, φθορά παροδική και μόνιμη
Επούλωση βαθειά κι επιφανειακή
Δίχως τέλος
Κανένα και ποτέ

Τρωτοί
Στα παράθυρά τους μονάχα καθρεφτίζονται
Νωχελικά, η ζωή τους ρήμαξε
Εκείνους που θαρρούσαν πως ο χρόνος δεν είναι αρκετός
Τώρα κοιτάζουν έξω, μα άλλο τίποτα απ το μέσα τους δεν φαίνεται
Η σπίθα, εκείνη των ματιών, που όλοι θαύμασαν
Μιμείται τη φωτιά κι αγνοεί τα αποκαΐδια
Περνά, βροντάει κι αφήνει πίσω της σμπαραλιασμένα σώματα,
Νεκρές ακτίνες, ανακυκλώσιμα υλικά
Στον πόλεμο αυτό ες αεί θα επιβιώνει,
Άθραυστη απ τη φύση της
Παίρνει ψυχές, δίνει δοχεία άδεια
Της εικόνας τυραννία, ύπνωση κίβδηλη και μοχθηρή
Την σιχάθηκα θαρρώ την ομορφιά.

Εμείς μένουμε εδώ με τους τσιγγάνους στις γειτονιές μας

Κυλάμε τα καρότσια μας παρέα
Μοιραζόμαστε τις αυλές μας, τις γιορτές, το σούρουπο
Έχουμε αρκετό για να το μοιραστούμε χωρίς να μας λείψει
Νοικιάσαμε τα σπίτια μας σε αλλοδαπούς
Τους μάθαμε να χτίζουνε τις μάντρες
Τρώμε από κείνα που φυτέψαμε
Περπατάμε αργά
Βρίσκουμε υπέροχο το κάθε βήμα
Κάποιες φορές δεν περπατάμε καθόλου
Καθηλωνόμαστε στις αυλές, με εκείνες τις καλοσυνάτες γριές
που δεν έπαψαν ποτέ τους να κουτσομπολεύουν
Καθηλωνόμαστε με το βλέμμα στραμμένο πάντα στην αναμμένη μας τηλεόραση
Πηγή φωτός
Παρέα που αγνοούμε πια την γλώσσα της και την αφήνουμε απλώς να παίζει κάπου εκεί μέσα μόνη της.
Εμείς εδώ δεν είμαστε και τίποτα σπουδαίοι
Γίναμε απλοί όταν μάθαμε να λύνουμε τους κάβους
και να μιλάμε με ευκολία στους περαστικούς, λες και τους ξέραμε από χθες
Μετράμε τη θάλασσα, τις στροφές μας, τα βήματά μας, τους θανάτους μας
σα να ήταν όλοι τους δικοί μας
Κι όταν θα κοινωνήσουμε θα θυμηθούμε το όνομα

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly