frear

Ποιήματα / Gedichte – Γιώργος Ιωάννου / Jorgos Ioannou

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen

Τα ηλιοτρόπια των Εβραίων

Κάθε φορά που τρίζει η σκάλα μας,
«λες να΄ναι αυτοί επιτέλους;» σκέφτομαι,
κι ύστερα φεύγω και με τις ώρες
κατακίτρινα ζωγραφίζω ηλιοτρόπια.

Όμως αύριο ώσπου να ξεχαστώ,
στην αίθουσα αναμονής το τρένο
απ΄την Κρακοβία θα περιμένω.

Κι αργά τη νύχτα, όταν ίσως κατεβούν
ωχροί, σφίγγοντας τα δόντια·
«αργήσατε τόσο να μου γράψετε»
θακάνωδήθεναδιάφορα.

1954

Die Sonnenblumen der Juden

Jedesmal, wenn unsere Treppe knarrt,
denke ich „ kann es sein, dass sie es endlich sind?“
und danach gehe ich aus und male stundenlang
leuchtend gelbe Sonnenblumen.

Morgen aber werde ich, bis ich mich selbst vergesse,
im Wartesaal auf den Zug
aus Krakau warten.

Und spät in der Nacht, wenn sie vielleicht aussteigen,
blass und mit zusammengebissenen Zähnen,
werde ich sagen: „Viel zu lange habe ihr mir nicht geschrieben“
und mich dabei gleichgültig geben.

1954

**

Μ’ άσπρη μουσαμαδιά μες στη βροχή

Στου καφενείου τα τζάμια
που έγλειφε η βροχή
σ΄αναπολούσε η ψυχή μου
περιμένοντας:

Στο μέτωπο ξανθά μαλλιά
άσπρη μουσαμαδιά μες στη βροχή
έτσι σαν ανοιξιάτικο γαρίφαλο.

Έλα,
και τα τσιγάρα ένα ένα τέλειωσαν,
κι η ώρα πέρασε πολύ μαζί με τη βροχή.
Του κόσμου τούτου η ερημιά,
που εσένα δε σ΄ αγγίζει,
έρχεται.

Κι απόψε δε θα κοιμηθώ,
κι όπως θα μυρμηγκιάζουνε
τ’ απειρα δευτερόλεφτα
πότε η βροχή θα με κυκλώνει
και πότε απ΄την καρδιά
το είδωλό σου θα ξανάρχεται.

Στο μέτωπο ξανθά μαλλιά
άσπρη μουσαμαδιά μες στη βροχή
λευκό ανοιξιάτικο γαρίφαλο.

1954

Mit einem weißen Regenmantel mitten im Schauer

Hinter den Scheiben des Kaffeehauses,
an denen der Regen leckte,
schwelgte meine Seele in Erinnerungen an dich,
während ich wartete.

In der Stirn die blonden Haare,
ein weißer Regenmantel mitten im Schauer,
genau wie eine Nelke im Frühling.

Komm,
auch die Zigaretten gingen Stück für Stück zuende,
und die Stunde verging schnell wie der Schauer.
Die Einsamkeit dieser Welt,
die dich nicht berührt,
kommt.

Auch in dieser Nacht werde ich nicht schlafen,
und so wie die unzähligen Sekunden kribbeln,
wird mich mal der Regen einkreisen,
und mal aus meinem Herzen
dein Bild wieder aufsteigen.

In der Stirn die blonden Haare,
ein weißer Regenmantel im Schauer,
eine weiße Nelke im Frühling.

1954

**

Το βάρος του

Zητώ τους μυστικούς Xριστούς
στα τέμπλα και τους νάρθηκες.
Aυτό που έβλεπα παιδί ξανά με συνταράζει.

Mες στα σκοτάδια τον πατέρα μου ζητώ,
διψώ για τη στοργή του κάθε βράδυ.
Aπό το βάρος του γυρίζοντας τρεκλίζω.

Kάθε καινούρια γνωριμία με γελά.
Oύτε ο πατέρας ήταν, ούτε ο Xριστός μου.

1963

Für sein Gewicht

Ich suche die mystischen Christusse
unter den Ikonen und im Kirchenschiff.
Mich erschüttert wieder, was ich als Kind gesehen habe.

In der Finsternis suche ich meinen Vater,
ich dürste jeden Abend nach seiner Wärme.
Wenn ich heimkehre, schwanke ich unter seinem Gewicht.

Jede neue Bekanntschaft verlacht mich.
Es war weder mein Vater, noch war es mein Christus.

1963

**

Γύρω μου νύχτα μέρα

Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου,
έχει πεθάνει.

Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα,
αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες.
Πάντα το μάτι μου αλλού·
μόλις ακούσω «ναι», έτοιμος να σαλπάρω.

Κι η μοναξιά μου πάντα μοναξιά.
Κι ο πανικός ρεύμα που με τινάζει.

1963

Um mich herum Tag und Nacht

Wenn jemand sich heimisch macht in mir,
ist er für mich gestorben.

Ich wechsle die Freunde wie die Hemden,
wechsle die Jobs, wechsle die Meinung.
Immer mit einem Auge woanders;
kaum höre ich ein „Ja“ will ich zurück auf See.

Und meine Einsamkeit bleibt immer Einsamkeit.
Und die Panik ein Fließen, das durch mich strömt.

1963

**

Έβρεχε δίχως λόγο

Έβρεχε δίχως λόγο όλη τη νύχτα.
Έκλαψα – χόρτασε η ψυχή μου.
Σ΄έφερα πιο κοντά.
Κράτησα επιτέλους τη μορφή σου.

Χαράζει τώρα στις μηλιές
κείνο σου το χαμόγελο.

1963

Es regnete ohne Grund

Es regnete die ganze Nacht ohne Grund.
Ich weinte – meine Seele wurde satt.
Ich holte dich näher.
Endlich konnte ich deinen Körper berühren.

Jetzt erscheint in den Apfelgärten
dein Lächeln.

1963

**

Το πιο γλυκό μας σπίτι

Ένα βαρύ πουλί
κάθεται πάλι στα μαλλιά μου.
Θυμάμαι μόνο κάτι πυρκαγιές·
δυο πυρκαγιές στα διπλανά μας σπίτια.

Αυτές οι πέτρες με γνωρίζουν και τις ντρέπομαι.
Τις λάτρευα, με μπούκωσαν σκοτάδι.
Όλες οι κατσαρίδες τους περπάταγαν απάνω μου.

Τότε το λέγαν καταφύγιο το πιο γλυκό μας σπίτι

Unser ach so süßes Haus

Ein schwerer Vogel
sitzt wieder auf meinem Haar.
Ich erinnere mich nur an irgendwelche Brände:
zwei Brände in den Nachbarhäusern.

Diese Steine erkennen mich und ich schäme mich vor ihnen.
Ich verehrte sie, sie füllten mich mit Finsternis.
Alle ihre Kakerlaken wandern über mich.

Damals sagte man Zuflucht zu unserem ach so süßen Haus.

**

Αγάπη μου χωρίς ελπίδα

Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο.
Σού ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία.
Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς.
Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα.
Αγάπη μου,
αγάπη μου χωρίς ελπίδα.

Meine Liebe ohne Hoffnung

Dieses Jahr sucht der Herbst nach etwas.
Ich wollte einen Schnappschuss von dir.
Aber es regnet heute, und du wirst mir wieder verloren gehen.
Regengüsse, Photos und Herbste.
Meine Liebe,
meine Liebe ohne Hoffnung.

**

Με κυκλώνει απόψε

Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά.
Θαρρώ πώς χάθηκα για πάντα.
Με ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει
Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου ΄
το παίρνει, το αιωρεί πάνω απ’ την πόλη.
Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω.

Ένας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,
αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του.

 

Es umzingelt mich heute Abend

Draußen regnet es seit Ewigkeiten, draußen ist es einsam.
Ich bin sicher: Ich bin für immer verloren.
Die Angst schnürt mich ein, umzingelt mich,
eine Feuerzunge bedroht mein Haus,
fasst es und lässt es schweben über der Stadt.
Wer weiß, wie tief ich gesunken bin und spüre es nicht.

Falls mich am Abend einer berührt an der Schulter,
falle ich ihm sofort zu Füßen.

**

Ο Γιώργος Ιωάννου (ψευδώνυμο του Γιώργου Σορολόπη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1927. Η οικογένειά του κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη από την Ανατολική Θράκη μετά από την οικονομική τηςκαταστροφή. Ο Ιωάννου πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου στη Χαλκιδική και την Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, όπου διετέλεσε και βοηθός καθηγητής στην έδρα Αρχαίας Ιστορίας. Από το 1956 και ως το 1971 εργάστηκε ως φιλόλογος σε διάφορα σχολεία της Ελλάδας και στη Βεγγάζη της Λιβύης. Το 1971 μετατέθηκε σε αθηναϊκό γυμνάσιο και λίγο αργότερα στο Υπουργείο Παιδείας, όπου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας σημειώθηκε το 1954 με την ποιητική συλλογή Ηλιοτρόπια. Ασχολήθηκε με την πεζογραφία, το θέατρο, το δοκίμιο, το χρονογράφημα, τις μεταφράσεις αρχαιοελληνικών κειμένων και τη λαογραφία. Πήρε μέρος σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και δημοσίευσε κείμενά του στον περιοδικό και ημερήσιο Τύπο. Τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 1979. Πέθανε από μετεγχειρητική επιπλοκή στην Αθήνα το 1985.

Jorgos Ioannou (Künstlername von Jorgos Sorolopi) wurde 1927 in Thessaloniki geboren, wohin seine Familie aus Ostthrakien geflohen war, nachdem sie ihr Vermögen verloren hatte. Ιoannou verbrachte seine Schulzeit in Thessaloniki und während des griechisch-italienischen Krieges auf Chalkidiki und in Athen. Er studierte Philologie an der Aristoteles-Universität, wo er auch Mitarbeiter am Lehrstuhl für Alte Geschichte war. Von 1956 bis 1971 arbeitete er als Lehrer an verschiedenen Schulen in Griechenland und in Bengasi (Libyen). 1971 ging er an ein Gymnasium in Athen und kurz darauf wechselte er ins Bildungsministerium, wo er bis zum Ende seines Lebens tätig war. Er trat 1954 zum ersten Mal auf dem Gebiet der Literatur in Erscheinung mit dem Gedichtband „Sonnenblumen“. Er beschäftigten sich mit Prosa, dem Theater, Journalismus, Feuilleton, Übersetzungen aus dem Altgriechischen und Ethnographie. Er trat im Radio und Fernsehen auf und veröffentlichte Texte in Zeitschriften und in Tageszeitungen. 1979 wurde er mit dem Ersten Staatspreis für Erzählung ausgezeichnet. Ioannou starb 1985 aufgrund einer postoperativen Komplikation.

[Φωτογραφία εξωφύλλου: ©Ανδρέας Μπέλιας.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly