frear

Άγγελος Ήβος: Όπως κυλάει ο Λένας – γράφει η Fay Ntan

Γω μια φορά, Άγγελο Ήβο τον γνώρισα. Τούτον λέγω που σάματις έχει άλλο όνομα, κανονικό. Άνθρωπος κανονικός που να τον λεν ας πούμε Μπάμπη, Νίκο, Γιάννη, βιβλίο τέτοιο μπορεί γράψει όχι. Άνθρωπος που δεν έχει ταξιδέψει, δεν έχει βγει απ το αβγό του, εν μπορεί.

Όπως κυλάει ο Λένας, λέει ο μεσιέ. Πώς κυλάει ένα ποτάμι; Κατά πούθε τρέχει, πού εκβάλει; Ειν ο Λένας της Ρωσίας ή το κάθε νερένιο μονοπάτι που μέσα τ, αλίμονο, άδικο αίμα κυλάει;

Άγγελος Ήβος ειν’ αγωνιστής. Αγωνιστής της οικουμένης με αμπέχονο και μια περόνη μελάνης στο χέρι. Ήρεμα γράφει σάμπως και είν  νύχτα στο ανάχωμα, κάνει κρύο, μα αυτός ντυμένος ζεστά, μυρίζει το χνώτο του ρούμι, δεν κρυώνει. Μιλάει η μεθυσμένη του διαύγεια, αυτά που ξενέρωτος κανείς δε λέγει.

Μια μέρα θα σου πω πως σε ποθώ, Εκατερίνα Ζόεβα…

Έτσι ξεκινά κι ούλοι θαρρούν για έρωτα μιλάει, μα αυτός ούτε γι αυτό, ούτε για πόλεμο μιλάει. Για το θάνατο λέγει ωρέ.  Για τη ζωή πριν απ αυτό, που οδηγεί σ αυτόν. Δρόμοι κάποιοι σε παν φαντασμαγορικά κι άλλοι σε παν εκεί, πιο ταπεινά. Όλες πτυχές ζωής, θα βρεις μάνα ‘μ εκεί. Λεζάντες χολιγουντιανά προκλητικές, σπέρμα και άλλες μυρωδιές.

Μεσιέ Ήβος, ξεύρει καλά πως μάταια είν’ όλα, μάταιες ιδεολογίες που οδηγούν ντουγρού σε κρύο και κόψτε χέρια, κεφάλια, ουρές.

Το μάταιο μας τρίβει στα μούτρα ο ποιητής. Και καλά μας κάμνει. Για δεν καταλαβαίνουμε αλλιώς και μην μας πάει κι η ποίηση χαράμι.

Γι αυτό όλο μιλά στο δεκαεξασέλιδο στην Εκατερίνα του. Ε- κα- τε- ρί- να. Όνομα ωραίο ζηλευτό κι όλο της λέει για τα μακριά τοπωνύμια και άντρες, ουυυυ λογής λογής άντρηδες να τους κάνεις μια χαψιά!

Μα αυτοί, τώρα γω σε μιλώ Εκατερίνα, μα αυτούς ο πόλεμος τους  κάμει μια χαψιά, πριν τους πεθάνει ο θάνατος πραγματικά.

Γελάς για κλαις; Γελάς για κλαις Εκατερίνα; Όταν στα ‘λεγε αυτός ήσαν καλά;

μάχες κα μαμούθ κατεψυγμένα, χιλιόμετρα μακρείς, φτιαγμένους από αίμα και από σπέρματα…

να πεις δεν στα πε; Στα πε.

Ναι ρε. Ναι ρε Κατερίνα. Κι εμένα κι εσένα και τους μπαμπάδες και τους γιους και τους άντρες μας. Μας χλευάζει. Ε καλά μας κάνεις. Ξες γιατί;  Γιατί είμαστε σκυλιά και για το τίποτα, για το τίποτα ακούς Εκατερίνα ή μάλλον, δες!

Κοπάδια άγρια σκυλιά στις όχθες τους
τρέχουν παράλληλα με τα νερά,
γαβγίζοντας και σέρνοντας όνειρα που σαπίζουν,
κρατώντας με τα δόντια τους πρώην ζωές
μανίκια και κομμένα μπράτσα
μπατζάκια και γαγγραινιασμένα πόδια

γαβγίζουν κι αλληλοδαγκώνονται
για ένα άρβυλο
που κουδουνίζει μέσα του μια παγωμένη φτέρνα

Αν κάτι τον σώζει απ’ όλα αυτά Εκαταρίνα μου, ειν η ματιά του, ειν το μέσα του και το ρούμι που γουστάρει. Το κεφάρει το ρούμι του ο ποιητής και ξέρει πως το κεφάρουν ανά τον κόσμο οι φαντάροι γι αυτό και γράφει

Κάτω απ τον πάγο οι Γερμανοί
Κάτω απ τον πάγο οι Γάλλοι
Κάτω απ τον πάγο οι Ρώσοι
Αγκαλιασμένοι πια, ακίνητοι, κοκαλωμένοι
Προσμένουν το γκαρσόν
Να παραγγείλουνε ξανά τις βότκες του θανάτου

Υγιαίνετε σερ Άγγελε ήβο.  Ο Λένας σας, δεν α πάψει να κυλάει. Ακόμη κι όταν γω, ακόμη κι όταν σεις, υπάρχουμε πια όχι. Λένας α μεταφραστεί σε ούλον τον ντουνιά. Χρειάζεται ωρέ! Να μην νιώθουν ντιπ βλαμμένοι, όλων των μαχών οι αποθαμένοι.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly