frear

Τα άδεια καθίσματα – του Benjamín Prado

Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής

Όταν όλοι εμείς ξεκινούσαμε
να γράφουμε, γνωρίσαμε
προσωπικά κάποιους συγγραφείς
της γενιάς του.
Εκείνοι οι ακόμα νέοι άνδρες
δεν ήταν, βέβαια, αυτό που ο Σέλλευ αποκαλεί
οι ανώνυμοι νομοθέτες του κόσμου,
ούτε ήταν οι εργάτες που, κατά τον Προυστ, όφειλαν
να οικοδομήσουν την πόλη του Θεού, που οι ταράτσες της
έχουν το χρώμα των άστρων.

Αναζητούσαν τα κακόφημα
ξενοδοχεία· την υγρασία του κήπου στ’ αγκαλιασμένα
σώματα, που ήταν κρυμμένα μέσα τους·
όπως ο ασβέστης κρύβει τα τραύματα του τοιχώματος
ή το κάδρο σκεπάζει τον φόβο στον άδειο τοίχο.
Η ζωή θα ερχόταν
να βάλει χιόνι στα ηλιόλουστα απογεύματά τους.

Εγώ ξέρω
πως όλοι είμαστε
άνθρωποι που διαφεύγουν, ακολουθούμενοι απ’ τον πάγο·
πουλιά της νύχτας,
άνθη της αβύσσου,
νούφαρα που επιπλέουν περιμένοντας την Οφήλιά τους.

Ξέρω πως κάποιος θα μπει,
αργά ή γρήγορα,
σε μια αίθουσα κρύα,
χωρίς σπουδαίο ακροατήριο,
όπου θα πει ήταν καθαροί,
τους άρεσε να γελάνε,
ήξεραν πως το φως είναι μέρος του δέρματος,
ότι η στάχτη είναι μέρος της φλόγας.

Ξέρω πως ένα απ’ αυτά τα πράγματα είναι αλήθεια:
‒Το ν’ αφηγείσαι μια μάχη θα πει να τη χάνεις δύο φορές
ή το να προφέρεις ένα όνομα σημαίνει να νικάς τη λήθη.

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Στο νέο τεύχος του περιοδικού, που ετοιμάζεται, θα βρείτε μια εκτενή επιλογή ποιημάτων από το έργο του Μπενχαμίν Πράδο. Δείτε τα περιεχόμενα του τρέχοντος τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly