frear

Η κότα – της Πατρίτσιας Αϊβαλή

Άντε πάλι σήμερα το ξύπνημα μ’ αυτόν τον κόμπο στο λαιμό, αφού – όπως λένε – «δεν μπορεί να σε πηγαίνει πάντα στραβά, θα ισιώσει κάποια στιγμή», μόνο που αυτή τη γαμημένη στιγμή την περιμένω εφτά χρόνια, ίσως τελικά δεν έπρεπε να μπλέξω μ’ εκείνον τον αλήτη τον Παύλο, αυτόν που μου έφαγε τα χρόνια της ζωής μου, το ήξερα απ’ την αρχή ότι δεν είναι δυνατόν να βγει διαφορετικός από μια οικογένεια που η μάνα του δούλευε πουτάνα για ν’ αγοράσει τη δόση της, ο αδερφός του αυτοκτόνησε στα δέκα εφτά του κι ο μάλλον πατέρας του, ναυτικός με άλλες τρεις οικογένειες σε διάφορα λιμάνια, κατέληξε σε φυλακή στη Χαβάη για λαθρεμπόριο, έτσι είναι, αν είχα σκεφτεί πιο ώριμα τότε κι είχα προχωρήσει με τον Γρηγόρη, την πρώτη μου καψούρα, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αλλά ας έχει χάρη ο ξεβράκωτος ο Παύλος που με χώρισε απ’ αυτόν γιατί με αγαπούσε -έλεγε- τόσο πολύ που δεν μπορούσε χωρίς εμένα, αλλά έτσι κι αλλιώς ο Γρηγόρης έχει τελειώσει, πέθανε πριν από τέσσερα χρόνια ξαφνικά, όπως ξαφνική μου ‘ρθε κι εμένα η κατραπακιά, άρα θα ήμουν τώρα και χήρα, απλά θα είχα περάσει καλύτερη ζωή απ’ αυτή που ζω τώρα με τον καινούργιο, τον Μάρκο, που μου ‘χει κολλήσει βδέλλα και μου υπόσχεται πάλι έρωτες και βλακείες, απορώ τι έχει στο μυαλό του γιατί «όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι», να’ ναι έτσι δεν ξέρω, ίσως πρέπει να δείξω εμπιστοσύνη στο πεπρωμένο και να δώσω ευκαιρία, γιατί μάλλον, όποιος το κανόνισε το δούλεψε καλά το σχέδιο, επομένως να κάνω υπομονή λίγο ακόμα να περάσει το εφτά που λένε ότι τόσο κρατάει η γρουσουζιά του∙ μ’ αρέσει που πήρα κόκκινο πορτοφόλι, φέρνει λένε τύχη και λεφτά κι εδώ δεν υπάρχει σάλιο να πληρωθούν ούτε οι λογαριασμοί, δουλειά στον ορίζοντα δεν φαίνεται, σαν τα χελιδόνια που τα ψάχνεις χειμώνα, τόσα χρόνια με τον Παύλο έβγαιναν τουλάχιστον τα χρέη, έδινε κι αυτός κάτι που και που, αλλά το κυριότερο ήταν που μπορούσα και βούταγα απ’ το συρτάρι του, ψιλά ήτανε, αλλά έφταναν για τα τσιγάρα μου τουλάχιστον και κάποια μικροέξοδα γιατί είχε ένα συρτάρι μόνιμα κλειδωμένο και φύλαγε πολύτιμα, εγώ όμως έβγαλα αντικλείδι μια μέρα που έλειπε-δεν το πήρε ποτέ χαμπάρι κι όταν τα μάζεψα κι έφυγα, θυμάμαι τα τελευταία του λόγια κάποια μέρα θα γυρίσεις πίσω γονατιστή και θα με παρακαλάς έτσι που θα ‘χεις καταντήσει, αλλά δεν θα σε πάρω πίσω σε ό,τι χάλι και να ‘σαι, – χαιρέτα την γκόμενα από μένα είπα και φυσικά εγώ δεν έχω σκοπό να ξαναγυρίσω στον τύραννο της ζωής μου, αλλά μου λείπουν βασικά πράγματα που ομολογώ ότι τα νοσταλγώ, όταν με πλακώνει το ταβάνι πού να βρω όρεξη για ρούγα μιας και στην τσέπη δεν υπάρχει φράγκο, ο Μάρκος ναι, είναι καλός άνθρωπος, έχει χιούμορ, αλλά για συζήτηση δεν κάνει, εκτός κι αν μιλάμε για ποδόσφαιρο, κάνει τον Καραγκιόζη για να ξεχνάει τα προβλήματα, με το έλα, μη στεναχωριέσαι καημένη, για όλα υπάρχει λύση, καραμέλα κολλημένη στο ακατοίκητο κεφάλι του,  δεν φεύγω όμως, θα κάτσω γιατί ζω κάτι διαφορετικό απ’ αυτά που είχα μάθει, θέλω να δω πώς θα τελειώσει, πώς βρέθηκα από κερατωμένη αρχόντισσα του Παύλου σε μικροαστή Αγλαΐα του Μάρκου, νομίζω ότι η γαϊδουρινή μου υπομονή θα με σώσει κι ίσως ξυπνήσω αύριο στα πούπουλα αφού για όλα έχει ο Θεός.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly