frear

Δικαίωσις – της Γιώτας Αναγνώστου

«Όνομα είναι ο ήχος που κάνει το πράγμα
καθώς ξεκολλά από τον συμπαγή κορμό
της πραγματικότητα»
Γιώργος Χειμωνάς, Έξι μαθήματα για τον λόγο

Ήταν το σπίτι των ονείρων μου. Πάνω στον βράχο. Τριγύρω πεύκα κι η θάλασσα πιάτο. Μεγάλο; Όχι βέβαια. Δυο δωμάτια όλο κι όλο. Μα, είχε κάτι παράθυρα θεόρατα και καθόλου παντζούρια. Ονειρεμένο. Με είχε δέσει με τριπλά νεραϊδογνέματα.

Και να σου μια μέρα που ‘γινε σούσουρο μεγάλο στο χωριό. Πουλήθηκε είπανε. Έτσι ξαφνικά; Δεν έγιναν παζάρια. Το χρήμα μετρητό, με υπογραφές και με τα όλα του. Όλοι το ζαχαρώναμε αλλά κανένας μας δεν είχε αρκετά. Το χάσαμε το κελεπούρι.

Εκεί που μείναμε όμως όλοι μας με τα σαγόνια κάτω, ήταν σαν αριβάρισαν οι νέοι ένοικοι. Για την ακρίβεια ένας κι αυτός οριζοντίως. Εξηγούμαι. Δεν ήρθε καμιά μεταφορική με την οικοσκευή του νέου νοικοκύρη, τα σέα και τα μέα του. Τίποτα τέτοιο. Μια νεκροφόρα ήρθε μόνο. Ο νέος ένοικος μπήκε οριζοντίως και με μανούβρα επιδέξια λόγω στενότητας της εισόδου, στους ώμους τεσσάρων μαυροντυμένων, κουστουμάτων. Σταυροκοπιόταν η Μαρίτσα, «Ούιιι τι γλέπουν τα ματάκια μου!» και πήρε τις ρούγες να το μολογήσει και στους άλλους. Πέθανε ο συγγραφέας, είπανε, κι είχε με τη διαθήκη του αφήσει εντολές ρητές.

Ένα ταριχευμένο πτώμα το χαίρεται το σπίτι των ονείρων μου. Πάνω στον βράχο. Τριγύρω πεύκα κι η θάλασσα πιάτο.

Σκέφτηκα να το πυρπολήσω ένα βράδυ που ο αγέρας σφύριζε, είχα πιει τα σχετικά μου αναγνώσματα και είχα κάνει κεφάλι. Κι ύστερα είπα «Για στάσου ρε συ. Σε λένε αναγνώστη και ζεις. Ζεις γαμώτο» και ήπια άλλο ένα προς τιμήν του στρουκτουραλισμού, ενώ ο ίδιος γύφτος αγέρας μου σφύριζε στ’ αυτί τους στίχους της δικαίωσης του Καρυωτάκη.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly