frear

Αναμονή – της Γεωργίας Μιχαλαριά

Εκείνο το πρωί διάβασε σε μια εφημερίδα ότι έπονται φοβερές ανακατατάξεις. Δε μπόρεσε να το βγάλει από το μυαλό του για το υπόλοιπο της ημέρας. Το απόγευμα κύλησε όπως συνήθως, ατάραχα και στα πλαίσια που όριζε το πρόγραμμα. Τέσσερις γύρους, ένα διάλειμμα, δύο ελέγχους, τρεις μόνο σε περίπτωση που υπάρξει πρόβλημα. Το πρόβλημα συνήθως ήταν κάτι μικρό, που θα λυνόταν χωρίς κόπο. Παρόλα αυτά, θα προτιμούσε να μην παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα. Θα προτιμούσε να μην ξεφύγει από το χρόνο και τους αριθμούς.

Αργότερα στο σπίτι δεν έβρισκε ηρεμία. Έφαγε αφηρημένα και έπειτα βημάτιζε πάνω κάτω στο στενόμακρο δωμάτιο για ώρα. Η γυναίκα καθόταν σε μια πολυθρόνα βουβή και τον παρακολουθούσε υπνωτισμένη. Δύο φορές χτύπησε το τηλέφωνο ˙ και τις δύο η γυναίκα το σήκωσε και κλείστηκε στο διπλανό δωμάτιο. Κάθε τηλεφώνημα διήρκησε γύρω στα τρία τέταρτα της ώρας. Εκείνος δε θα μπορούσε να γνωρίζει τι ειπώθηκε, καθώς η γυναίκα ψιθύριζε καθ’ όλη τη διάρκεια. Δεν αναρωτήθηκε τι συνέβαινε, είχε τις δικές του σκοτούρες. Περνώντας μπροστά από τον καθρέφτη, στάθηκε για μια στιγμή και παρατήρησε το πρόσωπό του. Όση ώρα έμεινε να κοιτάζει τον εαυτό του, τα μάτια του όλο και μίκραιναν και τα φρύδια του έδειχναν τρικυμισμένα. Από μέσα ακουγόταν άλλοτε πνιχτή και άλλοτε ψιθυριστή η φωνή της γυναίκας. Ικανοποιημένος, συνέχισε να βηματίζει στο δωμάτιο, σε συγχρονισμό με την επιστροφή της γυναίκας στην πολυθρόνα και τη σιωπή.

Η γυναίκα είχε μόλις εκθέσει την κατάσταση στα δύο τηλεφωνήματα στους συνομιλητές της. Είχε τονίσει την επιθυμία της να είναι αντικειμενική, χωρίς ταυτόχρονα να στερήσει από την αφήγησή της τη δραματικότητα των γεγονότων. Είχε παρασυρθεί από το συναίσθημά της κάποια στιγμή, πράγμα που μαρτυρούσαν και οι θριαμβευτικές πνιχτές εξάρσεις που δραπέτευαν από τους τοίχους του δωματίου, αλλά σε κάθε περίπτωση προείχε η διατήρηση των χαμηλών τόνων. Βγαίνοντας από το δωμάτιο τον έψαξε με το βλέμμα. Τον βρήκε να συνεχίζει ανήσυχος το βηματισμό του. Πίσω στην πολυθρόνα της πια, ευχόταν κρυφά να ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο.

Το τηλέφωνο χτύπησε. Η γυναίκα το σήκωσε με σχετική βιασύνη και φανερή ανακούφιση. Καθώς έκλεινε την πόρτα πίσω της για να περικλείσει τη διέγερσή της, ο άντρας ένιωσε ένα κύμα ζήλιας. Ο δικός του ρόλος ήταν πιο άχαρος. Και πιο κουραστικός. Έσκυψε για να τρίψει τα γόνατά του που πονούσαν από τις ώρες βηματισμού στη δουλειά και ύστερα στο σπίτι. Κάθισε στη θέση του στον καναπέ, ώσπου να νυστάξει. Η γυναίκα βγήκε από το δωμάτιο αθόρυβα και τον έψαξε με το βλέμμα. Τον βρήκε μισοκοιμισμένο στον καναπέ. Κάθισε στην πολυθρόνα της με απογοήτευση.

Για άλλη μια φορά οι ανακατατάξεις δε θα τους ακουμπούσαν.

Προδημοσίευση από τη συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Εκτροφείο Θηραμάτων (εκδόσεις Γκοβόστη)

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly