frear

Φρέαρ, τχ. 24: Ραϋμόν Αρόν (1905-1983) – του Λυκούργου Κουρκουβέλα

[…] Παρότι έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στη σύγκρουση του Albert Camus με τον Sartre ως προς τα διακυβεύματα του Ψυχρού Πολέμου και την υπαρξιακή επιλογή στρατοπέδου μεταξύ καπιταλισμού-κομμουνισμού, ιδίως μετά την έκδοση του Επαναστατημένου Ανθρώπου (L’ Homme revolté) του πρώτου το 1951, η πραγματικά τιτάνια μάχη που αποτυπώνει με ενάργεια τον ιδεολογικό Ψυχρό Πόλεμο, ιδίως κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες, ήταν ανάμεσα στον Aron και τον Sartre. Αυτό γιατί, παρά την τεράστια απήχηση που είχε ο Camus, λόγω κυρίως του λογοτεχνικού του έργου, οι θεωρητικές/φιλοσοφικές του αδυναμίες ήταν εμφανείς, και αποκαλύφτηκαν με σκληρό, είναι αλήθεια τρόπο, από την κριτική που εξαπέλυσε στον Επαναστατημένο Άνθρωπο, η επιθεώρηση Les Temps Modernes, κύριο πνευματικό όργανο του Sartre. Αντίθετα, το φιλοσοφικό υπόβαθρο και οι θεωρητικές ικανότητες του Aron ήταν αδιαμφισβήτητες και κοινά αποδεκτές. Τα έργα του L’ Opium des Intellectuels (Το Όπιο των Διανοουμένων, 1955) και Histoire et Dialectique de la Violence (Ιστορία και διαλεκτική της βίας, 1973) αποτελούν ακόμη και σήμερα δύο από τις εμβριθέστερες κριτικές στον μαρξισμό και στην σαρτρική προσέγγιση του μαρξισμού (προσπάθεια σύζευξης του μαρξισμού με τον υπαρξισμό) αντίστοιχα. Μάλιστα, δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχτεί πως το έργο του Aron αποτελεί, ακόμη και σήμερα, μια από τις πιο οξυδερκείς κριτικές στον μαρξισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Aron σε όλη τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε «εμμονικός» με τον μαρξισμό. Ο Μαρξ υπήρξε ένας διανοητικός αντίπαλος, που θαύμαζε απεριόριστα, κυρίως για το τιτάνιο έργο που είχε αναλάβει∙ ένα έργο, όμως, που είχε, κατά την άποψή του, οδηγήσει στη εγκαθίδρυση μιας νέας, κοσμικής θρησκείας, με καταστρεπτικά για την ανθρωπότητα αποτελέσματα. Η προσήλωση του Aron στην καταπολέμηση του μαρξισμού πρέπει να γίνει αντιληπτή και ως προς το «πρόβλημα» της Σοβιετικής Ένωσης, της στάσης, δηλαδή, που έπρεπε αναγκαστικά, κατά την πεποίθησή του, να λάβει κάθε διανοούμενος απέναντι στην ΕΣΣΔ και στον τρόπο ζωής που αυτή πρέσβευε. Το να αποφύγει να πάρει ο διανοούμενος θέση απέναντι στο σοβιετικό εγχείρημα σήμαινε, για τον Aron, ότι απέφευγε τις συνέπειες αλλά και τους περιορισμούς της ιστορικής διαδικασίας. […]

[Απόσπασμα από ευρύτερο κείμενο που δημοσιεύεται στο τεύχος 24 του περιοδικού. Δείτε αναλυτικά τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Παρίσι, 20.6.1979: Jean-Paul Sartre, André Glucksmann και Raymond Aron. Η εκδήλωση “Ένα καράβι για το Βιετνάμ” υπήρξε αφορμή για μια συμφιλιωτική συνάντηση των δύο ιδεολογικών αντιπάλων. (Φωτογραφία: Michel Clement)

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly